Na al het klussen is het huis gereed om de verhuisspullen te ontvangen. En dus komen de verhuizers voorrijden met onze bijna 200 items. Het is schokkend hoeveel je in een half mensenleven verzamelt en de verhuizing is een soort straf voor deze verzamelwoede.
Voor je het weet vullen de verhuizers het maagdelijk lege huis. Het voelt als een bedoezeling van de net gewitte schone ruimtes. Het hebben van te veel troep is een gewicht dat weer op mijn schouders wordt neergelegd.
Ik merk ook hoezeer je in het vorige huis een routine hebt opgebouwd om spullen op een bepaalde plaats te leggen. Een onzichtbare kaart bevindt zich in je hoofd waarin alle items een min of meer vaste plek hebben. Maar bij een verhuizing is deze kaart in 1 keer uitgewist. De nieuwe woning is als onontgonnen wildernis - waarin nu alleen nog maar dozen bijna lukraak over de verschillende verdiepingen zijn verspreid. Ik ben dan ook continu dingen kwijt.
Maar na een tijdje ontstaan weer kasten en meubels uit de grote hoeveelheden karton en komt het huis weer langzaam tot leven. Aan het eind van de dag is de ergste marteling voorbij. Het is toch wel prettig om een bank te hebben om op neer te ploffen na een dag hard zwoegen. En het is natuurlijk ook prettig om weer gewoon te kunnen koken. Even maar niet denken aan die stapels ongesorteerde dingen op zolder ... Spullen zijn een last, maar in principe maken ze ook het leven makkelijker.
No comments:
Post a Comment