Kerst

Het was me al opgevallen dat Nederland rijk is. Als je echter tot Kerst wacht en dan de winkelende mensen ziet inslaan dan is er geen twijfel meer mogelijk.

Tegenwoordig is Kerst synoniem met het woord 'luxe' en met Kerst heeft het dan ook allemaal weinig meer te maken, maar dat is ook wel lekker ook. Het klatergoud in de winkel is alleen wel behoorlijk 'over the top' (en vooral erg nep), dus we willen wel luxe, maar het moet vooral de schijn van luxe geven ... Maar goed dat is misschien wel beter dan schijnheilig over vrede op aarde te zingen.

Vrieskou

Eerder merkte ik al op dat Nederland pas echt heroisch wordt als het stormt - het andere weertype waarbij dit ook gebeurt, is als de thermometer onder nul gaat. Er is nog geen twee nachten nachtvorst, of het woord 'Elfstedentocht' valt alweer en voor ik het weet hoor ik alweer verhalen van iemands opa of schoonvader die in '63 nog van het ijs geplukt is. Net als bij Woodstock waren daar veel meer mensen bij betrokken dan fysiek mogelijk is. Maar ja, mythes hebben geen grenzen. Iedereen weet dat de kans op een volgende tocht steeds kleiner wordt (zelfs met een half akkoord op Bali), echter de nationale psyche gebiedt ons deze gedachte aan nationale heroiek levend te houden.

De kou is voor mij wel even wennen, maar Nederland is wel een stuk mooier met een laagje rijp en een blauwe lucht, dan bij 3 graden Celcius en motregen. De kans op een witte kerst is echter klein, want nog even en de winter is weer voorbij ...

Bosatlas

Een van de mooie dingen van het terugkomen in Nederland is de beschikbare prachtige kartografie in de vele reisboekhandels. Er was al veel moois, maar het summum is toch wel de nieuwe uitgave van de Bosatlas; de Bosatlas van Nederland. Ruim vijfhonderd pagina's met alles wat je nooit gedacht had te vinden op een landkaart, van Oeteldonk tot FC Heerenveen. Smullen! En ook een hele mooie manier van weer thuiskomen. Urenlang kan ik nu wandelen door de honderden kaarten en het land mij weer nog meer eigen maken.
Het is ook een mooi inburgeringsgeschenk - misschien een idee voor alle nieuwe inburgeraars?

Jan Peter op reis

Zoals is al schreef zijn er verschillende dingen veranderd in Nederland, maar een ding is nog altijd hetzelfde - het beeld van onze goedbedoelende politici in het buitenland. Zo zag ik deze week weer Jan Peter op reis. Hij vertolkte een glansrol op de EU-Afrika-top, en ook dit keer niet zonder het opgeheven vingertje, en natuurlijk met het aloud bekende steenkolenengels (daar worden onze premiers op geselecteerd!). Waar een klein land groot in kan zijn.

Natuurlijk had de goede man gelijk, Mugabe is een schurk, maar op de manier waarop wij weer schoolmeester spelen, kunnen de Afrikanen niets anders dan hun koloniale trauma's weer oprakelen, en zijn we weer terug bij een herhaling van zetten. Hadden we nu echt Mugabe uitgenodigd omdat we hem de les konden lezen, of willen we eigenlijk toch liever gewoon handel drijven en doen we maar alsof we de beste bedoelingen hebben ... Dat is dus niet duidelijk en dan wordt je dus niet serieus genomen!

En zo gaan we weer over tot de orde van de dag en wachten we op de volgende top waarin Jan Peter onze goede bedoelingen uiteen kan zetten. Afrika zal er alleen geen haar beter van worden.

Van Sint naar Kerst

Het lijkt erop dat de aloude wedijver tussen Sint en Kerstman de laatste jaren tot een landing gekomen is. Voorheen leek er een irritatie te bestaan bij de aanhangers van de Sint over die te commerciele Kerstman, die het al waagde af en toe zijn gezicht te laten zien voordat de goedheiligman naar Spanje vertrokken was.
Nu lijkt er een gentlemans agreement te bestaan tussen de twee in rood geklede heren; pas als de Sint zijn hielen licht komt de Kerstman tevoorschijn. Op zes december brandt het kerstgeweld dan ook los - de bomen zijn opeens overal te koop, de verlichting komt buiten te staan en ook gaan verschillende mensen los op allerlei andere versiering. Hier is weer wat 'innovatie' Nederland ingeslopen - op verschillende plekken zie kerstmannen aan een trapje hangen, of een balkon opklimmen. Na de dakpan bij de voordeur is dit voor mij weer een nieuwe uiting van de goede smaak! Laat de kerst dus maar komen.

Voetbal

Het moest er een keer van komen - een item over voetbal. Nederland heeft zich wonder boven wonder geplaatst voor het EK en in de laatste zestien van het toernooi moest er geloot worden tegen wie er gespeeld moest worden. 'Pool des doods' koppen de kranten en ik vraag me af wat er nu weer aan de hand is. De kranten staan met analyses van de verschillende tegenstanders; de wereldkampioen is erbij en de vorige Europees kampioen. Het lijkt erop dus dat de oranje shirts de komende zomer vrij vlot weer terug in de kast mogen.

Langzaam begin ik het te begrijpen. Het gaat er helemaal niet om of we goed voetballen, of niet. Nee, we hebben gewoon het recht om eindelijk eens te winnen, want wij, Oranje, spelen nu eenmaal het mooiste voetbal wat er is. Eigenlijk is het dus gewoon niet eerlijk dat wij dus direct al deze tegen grootheden moeten. Dat dit 'mooie' voetbal eigenlijk ook niet meer bestaat durven we daarbij niet hardop te zeggen. Alleen de bondscoach herinnert er nog aan (maar die heeft ook alvast aangekondigd dat hij ontslag neemt!)

Wij hebben ieder geval weer wat om over te praten. Iets wat lekker dichtbij is (dus geen Uruzgan), iets waar niemand rechts of links over is, en iets waar ik zelfs een mening over durf te hebben!

Veel nieuws op het station ...

Het moest een keer gebeuren - vandaag miste ik de trein. Ik begon net een beetje te wennen aan de wat meer relaxte manier van reizen (die drukke wegen zijn toch echt geen pretje!), maar als je ongevraagd wat extra lichaamsbeweging krijgt (ik heb nog geprobeerd te rennen), en dan toch de trein mist duurt het deur tot deur toch wel lang.

Tegelijkertijd had nu wel de tijd om wat beter rond te kijken en zag ik weer wat ontwikkelingen van de laatste tijd. Zo waren er nu her en der rookzuilen op het station en begreep ik dat dit de voortschrijdende terugdringing was van het roken. Lofenswaardig, maar in de open lucht vraag ik me toch af of dit niet wat ver gaat. Daarnaast viel me ook op dat er vrijwel geen station meer is waar je van een levend persoon iets kan kopen; geen kaartje, broodje of krant (of je moet op een megastation zijn). Zelfs de 'Wizzl' die ik ooit in de glazen pyramide van Rijswijk wel heb bezocht lijkt definitief gesloten.

Maar er zijn nu wel weer overal gratis kranten - stapels en stapels en dan ook nog in vier smaken. Het publiek lijkt duidelijk zijn voorkeuren te hebben, want waar de stapels Metro's meestal snel slinken blijven vaak De Pers en De Dag toch liggen. Ikzelf prefereer de Pers, dus dat is mooi meegenomen!

De meest subtiele verandering is in de landkaart van het treinennet in Nederland. De onbeduidende stippellijntjes in het Noorden, Oosten en Zuiden van het land vertonen een enorme shift voor de NS - lijntjes zijn overgenomen (vaak door busondernemingen) en blijken succesvoller dan onder de vleugels van onze oude vertrouwde NS. Zo werd het openbaar vervoer toch nog leuk (en het station wat interessanter!). Misschien kunnen zij ook iets met de Zuiderzeelijn?

Zuiderzeelijn

Ik wil graag de regering feliciteren met een goede beslissing; het afblazen van de Zuiderzeelijn. Jammer voor de 24 duizend Emmeloorders en de 44 duizend Drachtenaren, die missen nu een direct treinverbinding met Amsterdam, maar de Interliners rijden nog wel en die zitten niet eens vol. De Zuiderzeelijn - in ieder geval het idee ervan - is een voorbeeld van hoe we als klein land toch wel erg klein kunnen denken. Denken ze de daar in Groningen nu echt dat opeens de investeerders in de rij gaan staan als het ietsje dichterbij komt? In Den Helder (een dik uur van Amsterdam) investeert ook bijna niemand, dus door de twee en half uur naar Groningen te verminderen los je echt niets op. Trouwens voor een buitenlander is dat best dichtbij. Daarnaast zou het ook niet goed zijn als opeens de lijn wel een succes wordt, want zo hou je nergens meer over in Nederland waar je nog rustig kan wandelen en fietsen tussen vlinders en schapen.

Maar goed het succes van de lijn is niet gegarandeerd - en dat is denk nu net het hoofdprobleem. Tussen Lelystad en Groningen wonen minder mensen dan in heel Almere, dus de bezettingsgraad zou een issue zijn. Daarnaast is slechts een deel hiervan geinteresseerd in een regelmatige rit naar Amsterdam ... Doortrekken naar Hamburg dan? Maar dan moeten we eerst maar eens een verbinding krijgen met Duitsland voor de Betuwe route.

Daarnaast zou de Zuiderzeelijn als zweeftrein qua techniek een soort Betuwelijn in het kwadraat zijn geworden - want het is natuurlijk gegarandeerd dat die nieuwe techniek tot problemen leidt. Kijk alleen maar naar de problemen het nieuwe veiligheidssysteem op de HSL-Zuid ...

Twee miljard gaat nu naar het Noorden - als een soort doekje voor het bloeden - en ik vraag me af of dit zin heeft. Wat is het doel van dit geld? Economische activiteiten overhevelen naar gebieden met meer ruimte? Stop het dan liever in vliegveld Lelystad (dat is direct ook een stukje dichterbij Groningen dan Schiphol - tel uit je tijdwinst voor een stuk minder geld!), en dan kan je in ieder geval van Schiphol tot Lelystad met een magneetbaan. Of misschien dan toch een (beperkte) polder in het Markermeer? (dan is die onmogelijke tulp-vormige polder voor de kust van Zuid Holland ook niet meer nodig).

Kortom - het is een leuke discussie met de Noorderlingen (ik kom er zelf ook vandaan, maar een beetje perspectief ontbreekt soms). Daarnaast denk ik dat niemand onder de indruk is van het protest; het luiden van de klokken op de Martinitoren ...

De Aankomst van Sinterklaas

De mooiste traditie in Nederland is toch wel de aankomst van Sinterklaas. Dit is een van de weinige happenings waarbij je je echt Nederlander voelt. En zeker als een dorp ook nog aan een kanaal of slootje ligt en de lokale middenstand een bootje heeft uitgedost met stomende schoorsteen, vlaggetjes en dansende Pieten, dan is de pret compleet. Ik merk, als ik het aan een buitenlander probeer uit te leggen, dat ik nauwelijks de essentie kan vatten. Wat is het verschil met Father Christmas (die toch van de Sint afstamt)? Het is echter - de mix van feest, angst en verwachting is aanwezig in alle kinderen en het is allemaal echt en ook behoorlijk onschuldig. De Kerstman is niet echt, dat weet iedereen, maar de Sint?

Tijd tekort

Ik merk dat de tijd vliegt. Het is alweer de tweede helft van november en voor je het weet is het Kerst. Ik weet wel hoe dit komt (denk ik). Er is namelijk nog steeds een hoop in huis te doen en dan zijn er natuurlijk ook de vele kleine en grote verplichtingen die langzaam maar zeker de agenda beginnen te vullen. Voor je het weet is er weer een week voorbij en tot het nieuwe jaar lijken de weekenden zich ook alweer te hebben gevuld met vanalles. Er lijkt wel tijd tekort.

Laatst sprak ik een afrikaanse collega en ik vroeg 'm of het leven in Nederland hem beviel en hij vatte het als volgt samen. Hij zei: Het is prachtig dat hier alles werkt, ik heb electriciteit 24 uur per dag, de trein is prachtig, de wegen zijn prachtig. Alles gaat goed, maar als ik met mijn buurman wil praten moet ik mijn agenda trekken om een afspraak te maken over zes weken ...

Een prachtige samenvatting. Helaas is dit hoe het werkt in Nederland. Iedereen is druk met zijn kleine ditjes en datje en ik dus ook. Ook bij ons ligt de agenda op tafel en als iemand belt, dan hebben we over een week of zes een gaatje. Ik ben dus alweer helemaal ingeburgerd.

Welvaart

Laatst vroeg iemand mij nog wat mij het meeste opviel bij terugkomst en natuurlijk dacht ik daarbij direct aan veel van de dingen waar ik al eerder over schreef; het gesleep met kinderen, het debat rond Wilders, het weer, het georganiseerd zijn, het doelmatige landschap, de enorme hoeveelheid meningen ... Maar toen viel me op dat ik een ding nog niet genoemd had: de enorme welvaart in dit land. We mogen dan misschien klagen, maar met zijn allen hebben we het over het algemeen wel heel erg goed; bijna alle auto's zijn zo goed als nieuw, de huizen goed onderhouden en comfortabel, de winkels puilen uit en er zijn eindeloos veel voorzieningen (je kunt het zo gek niet verzinnen!).
Wij Nederlanders weten niet half hoe rijk we het hebben, en toch klagen we een hoop! Wonderlijk!

Sint Maarten

Een gewoonte in Nederland die mij nog steeds zeer na aan het hart is is het Sint Maarten lopen. Elf november is het meestal slecht weer en dat geeft een extra dimensie aan het langs de deuren gaan van die kinderen waarvan de helft nog niet doorheeft wat nu eigenlijk de bedoeling is. Ze moeten er namelijk wel iets voor over hebben! In weer en wind met verwaaide lampions en koude jatjes gaan de echte doorzetters tot het uiterste om een zak vol snoep te scoren. En het liefste met een zo kort mogelijk liedje, want er is nog zoveel meer snoep te halen! 'Sint Maarten-Sint Maarten, de koeien hebben staarten ... ' Helaas zie je de echte lampionnen met kaarsjes niet meer. Want wat is er nog meer 'St. Maarten' dan een uitgefikte lampion?

Zoals ik al schreef - ik vind het leuk en het is allemaal wat onschuldiger dan het wat gemaakte commerciele feest rond Halloween. Gelukkig slaat dat niet helemaal aan in Nederland. Laten we het gewoon maar bij wat lampions houden!

Storm

Met storm is Nederland op zijn best. Hoor de wind waait door de bomen!

Mijn hart springt op als ik op de radio hoor dat dijkbewaking is ingesteld. Ook gaat voor het eerst de Maeslantkering dicht (bij naamgeving hebben we altijd moeite met spellen ...). Tot nu toe was dit proces alleen in Madurodam bewonderen geweest.

Storm geeft Nederland iets 'heroisch' - met daarbij ook nog die wolkenluchten, die meestal het mooiste zijn van het landschap.

Cynische burgers

Het feit is dat er zoveel cynische bestaat over de overheid in Nederland is een van mijn grotere verbazingen bij mijn terugkomst in NL. En dat terwijl Nederland een van de best lopende landen ter wereld is. Treinen rijden meestal op tijd, de wegen zien er prima uit en je moet wel heel erg flink je best doen om honger te leiden (ook al zijn er 'zielige' mensen die klagen dat je met een ton inkomen niet rond kunnen komen en daarom alleen maar uit arren moede aan het einde van de maand op een credit card uit eten kunnen gaan ...).

Toch heerst er wantrouwen en is zo'n 30% van het electoraat op zoek naar 'eerlijke' taal a la de SP of 'Trots op Nederland' en wordt de rest van de politiek met termen aangeduidt als 'zakkenvullers' enzo. Zoals ik al zei - dit verbaast me. Echte schandalen komen nauwelijks voor, echte extreme pers is er ook al niet (zoals de Sun in Engeland die dit soort gedachten redelijk aanwakkert) en met het inkomen van een Balkenende kan je onze ministers toch nauwelijks zakkenvullers noemen (zeker met de uren die ze maken en de verantwoordelijkheid die ze hebben ...).

Hoe komt dit dan? Ik weet dat Nederlanders klagers zijn (het kan altijd beter), maar cynisme en klagen zijn twee verschillende dingen. Hoe komt dit dan? Laat ik toch proberen wat te analyseren:

• Traagheid in ons systeem - ik schreef al eerder over de grote projecten die allemaal lijken uit te lopen of te mislukken. Van HSL tot A4 verbreding lijkt de overheid niet in staat op tijd de grote dingen te kunnen doen - dit komt natuurlijk het vertrouwen niet ten goede, maar dit hebben we zelf democratisch op onze nek gehaald, door procedure op procedure te stapelen
• Ons compromis model - uiteindelijk is alles wat in Nederland besloten wordt het resultaat van een compromis (ik haat het woord 'polderen', maar dat is een beetje het modewoord wat dit beschrijft). Na het ellenlang overleg is er altijd wel een middenweg waar niemand meer echt tegen is, maar waar ook niemand echt voor is. Dit is de 'gulden' middenweg en dat zorgt ervoor dat alle belangen meegewogen zijn, maar dat zorgt er ook voor dat niemand zich meer in de 'vooruitgang' herkent (gaat het te langzaam?)
• Het geloof in de maakbare samenleving - veel Nederlanders denken echt dat alles maar maakbaar is - tegelijk iedereen gelukkig maken is blijkbaar een wens en als de overheid dit niet kan ... Vooral de SP is een groep die veel misbruik maakt van dit soort gevoelens - stuur gewoon al het geld naar de minima enzo en dat is alles beter ...
• Het feit dat tegenwoordig iedereen die een mening heeft (iedereen dus) gehoord moet worden. Alleen begrijpt niet iedereen dat gehoord worden niet hetzelfde is als gelijk krijgen. Dankzij dit cynisme zullen referenda dus ook niet gaan werken. Om gehoord te worden stemmen mensen liefst tegen en dan verdwijnt dus de afgewogen beslissing.
• En helaas ... als laatste feit is men toch meer geinteresseerd in Idols ofzo, en dat komt het begrip voor al het bovenstaande niet ten goede!

De Rita's, SP'ers en PVV'ers spelen in om deze onvrede, maar zullen niet gauw op het pluche hun woorden in daden kunnen omzetten, want compromissen sluiten is niet hun core-business. De SP besloot niet voor niets af te zien van deelname aan het huidige kabinet. En niet voor niets is de LPF ter ziele ...

Waarschijnlijk trekt de bui wel weer over (ook al zijn we van het lid Verdonk nog niet af ...)

Kinderfeestje

Een van de dingen waar ik bang voor was voor mijn terugkeer naar Nederland was de verplichte gezelligheid rond verjaardagen en feestdagen. Acht jaar buitenland had de luxe dat ik me hieraan kon onttrekken. Maar goed, we hadden nu dus ook ons eerste kinderfeestje weer op vaderlandse bodem en moest het gevreesde Nederlandse verjaardagspartijtje toch georganiseerd worden.

Fase 1 - het bezoek van zo'n vier-vijf kleuters bij ons thuis. Dit ging goed. Koekhappen, eierenrace en cake versieren doen het gelukkig nog altijd prima en de kinderen blijken toch minder verwend dan gevreesd. Het is dus toch nog niet nodig om een professioneel bedrijf hiervoor in te schakelen ...

En dan Fase 2 - de familie visite. Ook dit bleek wonderwel te werken. Ik had de angst voor het elkaar aanstaren in een kringetje (in November kan je niet naar buiten, dus ...), terwijl wij met de taart en koffie moesten rennen. Maar iedereen wist zich toch al snel te verspreiden en alles liep toch redelijk vanzelf. Waarschijnlijk werkte het om iedereen tegelijk te laten komen!

Thuiskomen

De beste manier om je op een plek na een verhuizing thuis te voelen is door eens op vakantie te gaan. Het klinkt als een paradox, weggaan lijkt namelijk op weglopen, maar het is een prima recept. We zijn net een weekje in Frankrijk geweest en toen ik weer in ons huis stapte voelde ik me meer thuis dan daarvoor. Begint het dan nu al te wennen in Nederland?

Emancipatie [2]

Ik schreef al over de discussie dat men in Nederland het liefst de Niet Uitkerings Gerechtigde moeder (de 'Nugger') met een flinke schop onder het achterwerk aan het werk wil zetten, terwijl ikzelf geloof dat het fijn is dat we deze keuze kunnen maken. Toch is er nog een dimensie aan deze discussie. Het is namelijk niet geheel waar dat men massaal thuis wil zitten, alleen hadden de Opzij en het Sociaal Cultureel Planbureau dat nog niet geheel ontdekt. Die ontdekking kwam pas na de wet op de BSO (buitenschoolse opvang). De toeloop die op betaalbare opvang ontstond is dusdanig massaal dat dit nu een duidelijk bewijs begint te worden dat men toch niet zo 'lui' is als men wel alom schrijft.

Zoals ik al eerder schreef is het namelijk zo dat we allemaal best kunnen rekenen. Ga je echt meer werken als dat geen stuiver oplevert? Betaalbare opvang blijkt dus wel een antwoord op de vraag hoe meer arbeidsparticipatie te bereiken is. En het mooie is dat dit dus nog meer keus oplevert - als het eenmaal helemaal gaat werken! En daarnaast levert het ook nog een hoop banen op.

Emancipatie

Soms vraag ik mezelf wel eens af of feministen een hekel hebben aan vrouwen. Vooral als je de Opzij leest, dan zie je namelijk regelmatig berichten over dat een vrouw pas echt meetelt als je ook mee wil doen aan de race naar de top. Massaal moeten de vrouwelijke medemens door dat glazen plafond heen breken en als je dan het lef heb omdat niet te ambieren, dan wordt je als vrouw direct als lapszwans neergezet.

Gelukkig kan de Nederlandse vrouw kiezen en ook al voelen ze zich wel een beetje schuldig nadat Ciska Dresselhuis hun de les heeft gelezen, maar dat gevoel smelt vrij snel weg als de kinderen weer de aandacht vragen!

De situatie in Nederland is zo dat de vrouw kan kiezen en dan kiest men dus voor part-time. Is het niet prachtig om een aantal dagen te werken, en dan ook nog de gewenste kinderen te kunnen zien. Dit is emancipatie! Kunnen kiezen. En dat doet men dan ook. Vooral omdat iedereen begrijpt dat meer werken er niet toe leidt dat de gemiddelde koopkracht omhoog gaat. Vol lof ben ik dan ook over het blad 'Lof' - een nieuw blad dat breekt met alle drama verhalen van overwerkte moeders en glazen plafonds. Dat is meer de realiteit!

Eigenlijk zijn de mannen gewoon minder geemancipeerd. Die kiezen nog steeds voor full-time, een grotere auto, ... (of is dat ook een keuze? en daarom dus ook een vorm van geemancipeerd zijn - blijkbaar kiezen mannen eerder voor werk en vrouwen eerder voor het combineren van werk en zorg. Mannen en vrouwen zijn verschillend. Vive le difference, en dan is dus iedereen gelukkig).

Gaastra jassen

Het was weer weekend en 'de Nederlander' trok er weer massaal op uit. Heb je ze gezien al die Gaastra jassen (ik heb er ook een!), heb je gezien die blozende peuters bij moeders achterop, op allerlei maten fietsjes, in Bugaboos, of met ander sportief recreatiespul? (hebben wij natuurlijk ook!). De pannenkoekenhuisjes puilden uit en de speeltuinen met verantwoord houten speelgoed ook. Het is duidelijk als het zonnetje schijnt is Nederland op zijn best en als we er dan met zijn allen uitzien alsof we zo een regatta gaan zeilen voelen we ons helemaal OK!

Nogmaals over kranten

Als ik zo terugkijk ben ik niet altijd even positief geweest over het nieuws. En natuurlijk is er een hoop prietpraat in de media; Mabel-wiki, onze Truus op guerilla in Columbia, en natuurlijk recentelijk de ophef over de Nederlandse identiteit (vooral Maxima's koekje bij de koffie ...). Dit hou je altijd en op dit vlak steken de Nederlandse kranten toch nog altijd niet al te slecht af bij bijvoorbeeld de Britse pers. Ook al vind ik het woord 'PC Hoofdt tractor' niet echt een woord die in een serieuze krant gebruik dient te worden (toch 'sierde' dat woord de voorpagina van de Volkskrant vorige maand).

Wat ik kwalijker vind en dat schreef ik al eerder, is dat de kranten ook een serieus platform voor Wilders cum suis bieden en aanzetten tot modieuze en tendentieuze berichtgeving. Hoe kan je nu iemand een voorpagina brede kop bieden die waanzin verkoopt? (over de Koran verbieden) Gewoon behandelen in een kwart kolom op pagina 20.

Maar dat is eigenlijk de enige echte kritiek, want ondanks alle prietpraat en de verwarring over de Islam is het krantenlandschap in Nederland wel prettig. Net als de gemiddelde Nederlander zijn de verschillen niet zo heel erg groot en is over het algemeen de toon gematigd. En wat vooral prettig is (voor iemand die uit een land arriveert waar geen kritiek in de krant staat) is dat hier sprake van een heus debat over allerlei zaken. Goed en minder goed onderbouwd wordt er aardig wat afgeschreven voor en tegen zaken in allerlei nuances en dat maakt het lezen van de krant een prettig tijdverdrijf.

Treinen

Tot nu toe heb ik qua verkeer en vervoer eigenlijk alleen nog maar over 'asfalt' geschreven en daarmee doe ik groot onrecht aan het spoorwegennet in Nederland, want de trein verdient namelijk toch wel een lofzang.

Laat ik beginnen met iets triviaals - ik vind het namelijk mooi dat de treinen in Nederland zo'n lekkere felgele kleur hebben. Ik vind het dan ook een prachtig gezicht als ik zo'n geel-blauwe slange in de verte door de groene weilanden zie gaan. En dan nog iets - het is toch ook prachtig om bovenin zo'n dubbeldekker het landschap aan je voorbij te zien trekken?

Wat me ook enorm meevalt is hoe vol de treinen zijn. Ze zijn goed gevuld, maar ook weer niet te gek. Ga maar eens naar Londen of Parijs in de spits en je bent als een sardine in een blik. In Nederland staan ook wel wat mensen en sommige trajecten zijn toch wel druk, maar de overgrote meerderheid zit. Met de stiptheid lijkt het ook wel mee te vallen, maar we wachten natuurlijk nog op dat de bladeren weer gaan vallen ... (hetgeen de NS toch elk jaar weer verrast).

Op de dagen dat ik met de trein reis merk ik hoe ik met een gratis krant kan ontspannen, in plaats van de stress van het verkeer te moeten ondergaan. Het is fantastisch dat zo'n systeem bestaat. Nadelen zijn er natuurlijk ook - ik doe er langer over dan met de auto en ik moet toch altijd weer rennen, maar afgezien van dat is het een prachtige service en geniet ik er van dat ik er weer gebruik van kan maken.

De Nederlander bestaat niet

De voorpagina van de Telegraaf meldt dat de Oranje verenigingen over Maxima heen gevallen zijn. Ik wist niet dat dit mogelijk was (want zij was toch de redding van de monarchie?). Sterker nog dit is groter nieuws dan het haar van Wilders of de beveiliging van Ayaan. Maxima heeft namelijk geconcludeert dat de Nederlander niet bestaat en de WRR is het met haar eens.
Het is bijna als een schilderij van Magritte - ceci n'est pas une pipe. Er zijn namelijk toch wel een paar miljoen mensen 'Nederlander' en die voelen zich opeens een beetje in hun al dan niet bestaande identiteit aangetast.

Gek genoeg kon ik zelf wel in het buitenland meestal Nederlanders van een afstand herkennen. De vraag is alleen waarom? En dan kom je in een grijs gebied van classificatie en archetypes en dat is een gebied waar heel wat wetenschappers eeuwen meebezig zijn; in de psychologie, statistiek, biologie, geologie, informatie management, etc. overal kom je dit probleem tegen en dan zie je vaak dat het moeilijk is grenzen te trekken, of sterker nog, dan zie je dat mensen verzanden in details die er vaak niet toe doen.

Zo stond er vanochtend een komisch bedoelde test in 'De Dag' die ook dit probleem van 'de Nederlander' op een ludieke wijze duidelijk maakt. Je kan namelijk op vele manieren mensen in hokjes stoppen en dan kom je al snel tot de conclusie dat 'het archetype' van het supertype niet bestaat. Wat is de overeenkomst tussen een rijke VVD-er uit Wassenaar en een bijstandsmoeder uit Spangen? Niet veel, en toch zijn er dingen die je uit de hele verzameling Nederlanders naar boven kan trekken die iets van die 'volksaard' tekent. Alleen is dit niet in een makkelijk stel attributen te vangen. Dit is al niet makkelijk voor veel simpelere verzamelingen (wat is het archetype van een stoel?), dus laat staan voor 16 miljoen individuen van 0 tot boven de honderd jaar oud.


Toch herken ik zo een aantal dingen - en ik hoef alleen maar de laatste 3 maanden blogs door te gaan om er een aantal boven tafel te halen. Laten we het 'veel-voorkomende-eigenschappen' noemen, of 'gedeelde-algemene-waarden' - hier zijn er enkele:

• functioneel - we houden over het algemeen van strak en zo richten we dan ook het land in (en daarom zijn de Ikea's ook populair) - de uitdrukking 'doe maar gewoon dan is het al gek genoeg' hoort hier ook bij - en als het dan ook nog goedkoop kan - des te beter!


• mondig - we hebben altijd wel een mening, en moeten ook gehoord worden. Dit leidt ook tot die overloze overleg cultuur die we hebben. Ik hou niet van het woord 'polderen', maar dat is wel iets wat erbij hoort. Ook moet er ruimte zijn voor iedere mening en daarom hebben ook extreme meningen vaak nog wel een platform.


• arbeidsethos - werk geeft status en vooral als dit iets oplevert. Zelfs op politiek niveau houdt men van analogien zoals de 'BV Nederland' en 'VOC mentaliteit'


• truttig - eigenlijk zijn we ook tamelijk braaf, zoveel echt gekke dingen komen niet voor (en anders isoleren we dit wel op een afwerkplek)


• hedonistisch - we genieten graag, vakanties, terrasjes, tuin-inrichtingen, verwen-beauty farms - het doet het allemaal goed


• risicomijdend - bijna iedereen heeft meerdere verzekeringen, spaart en weinigen houden ervan om hun nek al te ver uit te steken


• massaal individualistisch - we houden eigenlijk niet van groepsgedrag en denken dat we allemaal individuen zijn, maar tegelijk doen we wel massaal hetzelfde ...

OK - ik weet dat dit niet DE nederlander beschrijft, maar ik denk wel dat velen meer dan de helft van deze dingen zullen herkennen. Als je naar Frankrijk, India, Italie of China gaat zijn deze dingen anders, of zijn gewoon niet direct in de top 10 te vinden en om die reden is dit denk ik toch wel een soort beschrijving van de 'volksaard'.

Mooi weer!

En plotseling is de nazomer aangebroken en is Nederland op zijn mooist. In het zonnetje, op het terras recreeert men er op los. Diepe kleuren, van herfstbladeren tot het frisse groen van het gras vormen het decor - en Nederland is gelukkig, want iedereen laadt de batterij weer op voor nog een lange winter die gaat komen. Het leven is zo slecht nog niet en daarom 'pluk de dag'. Het is duidelijk dat vele Nederlanders met mij dit doen. Het zijn slechts een paar zonnestralen, maar het is duidelijk feest.

Braaf

Terwijl in de krant het debat voorwoedt over de Islam, de wereld zich zorgen maakt over 'Global Warming' en de junta's in Birma en Sudan weer flink wat mensen om zeep helpen, leeft Nederland prettig verder. Vooral als ik zo 's avonds door de wijk loop en iedereen in zijn nette woninkje zie zitten, met een krantje of voor de TV, het huis opgeruimd, wat spulletjes van de Blokker voor het raam en vooral niets dat de burger tot onrust brengt in het vizier, bedenk ik dat we eigenlijk wel een heel erg braaf landje zijn. En daar is natuurlijk weinig mis mee. We scoren hoog op de lijst met gelukkigste landen, we zijn rijk, leven in relatieve vrijheid en hebben een hoge levens verwachting.
Dus waarschijnlijk is dit het recept; val elkaar niet lastig en creeer je eigen cocoon en de wereld is weer een beetje gelukkiger ...

Hoorzitting

Interessant in Nederland zijn de eindeloze procedures rond de aanleg van nieuwe infrastructuur. Inspraak, milieu effect rapportage, touwtrekken met eindeloze hoeveelheden overheden, belangen organisaties, etc. Het hoort er allemaal bij.

Omdat ik nu ook weer terug ben in Nederland leek het mij wel aardig om een onderdeel te worden van zo'n process. Hoe gaat dat nu eigenlijk? Nu dat is heel makkelijk. 1) Je volgt de plaatselijke krantjes - daar staat altijd wel in wat er in en om de gemeente gebeurt. 2) vroeg of laat komt er dan wel een hoorzitting (of zoiets) van de gemeente en dan moet je daar naartoe 3) en de rest gaat vanzelf.

Je komt in een kneuterig zaaltje waar een vrijwilliger de koffie schenkt (met cake!) en al snel zal iemand omstanding met wat Powerpoint slides proberen uit te leggen wat precies de varianten zijn die besproken worden. Al snel zal dan ter sprake komen hoe er met inspraak omgegaan wordt en of er ook al allerlei beroepsprocedures lopen ...

Het is een ware vertoning. De gemeente doet zijn best om vooral te laten zien dat ze het best voor hebben met de burgers. De ambtenaren van ruimtelijke ordening zullen de prachtigste onleesbare kaartjes tonen van de 100 manieren waarop je tegen het plan kan aankijken (ecologisch, economisch, verkeerstechnisch en ga zo maar door). En uiteindelijk zal de vloer gegeven worden aan een verontrustte burger die op het geplande trace woont en hoopt om 'planschade' te kunnen claimen. Het is beter dan televisie ... en daarom is het dan ook fijn om in een democratisch land te wonen.

Het Islam debat

Hetgene wat het meest veranderd is in Nederland is het debat dat ontstaan is over de Islam. Tien jaar geleden was het nog 'not done' om iets negatiefs over moslims te zeggen en nu weet zelfs een gek die in de kamer gekozen is de voorpagina te halen met de opmerking om de Koran te verbieden. Dat dit gezegd wordt, OK, we leven in een democratie. Dat zo iemand gekozen wordt, dat is al meer een wonder, maar dat er kranten zijn die dit op de voorpagina plaatsen, dat is eigenlijk het grootste wonder.

In de jaren tachtig werd Janmaat nog gewoon genegeerd door kamer en media en was een debat als dit geen issue. Maar nu wordt de schijn gewekt dat meneer Wilders steeds als eerste aan zet is. Ik zou zeggen gewoon negeren dus en dan houdt het vanzelf wel op, want iedereen weet dat zo'n man alleen maar blaat en weinig wol heeft.

Het debat zelf (over de Islam) is natuurlijk zonder al het geschreeuw wel interessant. Hoever moet je dingen toestaan die in strijd zijn met de fundamenten van je rechtstaat? Hier paal en perk aan stellen is nodig, maar dan wel zo dat er niet hele bevolkingsgroepen worden gemarginaliseerd, want tenslotte zijn 9 van de 10 moslims ook gewoon gematigd. De Koran verbieden heeft dus geen zin, maar extremistische uitspraken kunnen wel gezien worden als het aanzetten tot haat, of erger. Laten we dus beide extreme kanten van het debat marginaliseren en de consensus van het midden opzoeken.

Kinderen en Logistiek

Wat me zo opvalt aan het leventje van veel van mijn leeftijdsgenoten is dat er nogal wat logistiek te regelen valt. Heen en weer naar het werk, de kinderen naar school of zwembad, en dan de opvang in een andere wijk, etc. etc. En iedereen rent zich rot en doet alsof het doodnormaal is. Het is vooral een wonder hoe iedereen toch alles min of meer op tijd weet te doen. Petje af. Maar hebben we nog tijd voor iets anders?

En dan denk ik ook maar eens wat de impact is van het wisselen van baan. Vaak betekent dat dit ook het logistieke schema vooral overhoop haalt en een scheiding is dan nog erger. De manier om je mensen dus vast te houden is dus om een kinderopvang te regelen. Met de wachtlijsten elders betekent het dus dat je werknemer nooit meer bij je weggaat!

Mag het een kwart procentje meer zijn?

Prinsjesdag is altijd het hoogtepunt van het parlementaire jaar in Nederland en het valt me altijd op hoe kneuterig het steeds weer is. Natuurlijk is het meeste nieuws alweer uitgelekt en natuurlijk zijn de te verwachten standpunten alweer duidelijk.

Het toppunt is altijd weer het koopkrachtplaatje, of met andere woorden - hoe jij en ik er op voor dan wel achteruit gaan. Dit keer is de inzet van de discussie een kwart procent. De messen worden geslepen en de oppositie op rechts en links warmt zich al op. Hoe zou het toch kunnen dat we - net nu het zo goed gaat - er een kwart procent op achteruit zouden gaan! (dit heet trouwens anti cyclisch beleid en normaal is dat een goed ding). Ik reken even mee. Stel u verdient 50k bruto - laten we zeggen dat u daar zo'n 30k aan overhoudt. Een kwart procent hiervan is ... 75 Euro!! Een keer uit eten en u bent het kwijt. Dus ik kan me zo voorstellen dat dit nu op die 20k belasting die u al betaalt niet zo'n hele schok is. De recente fluctuatie van de beurs was waarschijnlijk meer een zorg. Vooral omdat er met dit geld toch wel het een en ander mee wordt gedaan! Waar een klein groot in kan zijn.

Klein nieuws

Soms duikt het nieuws plotseling op. Een klein menselijk bericht dat dagenlang voorpaginanieuws wordt. Zo ook nu met 'onze' guerillastrijdster, Tanja, in Columbia. Groot was de verbazing toen een dagboek van het nederlandse meisje in een kamp van de FARC werd aangetroffen. Plotseling wordt een ver weg gelegen conflict een beetje meer bekend, door een menselijk gezicht, iemand waarmee we ons kunnen identificeren.

Stiekum lijken we jaloers op het idealisme, de durf om voor een 'goed' doel te vechten en vragen we ons af of wij dat eigenlijk ook zouden moeten doen. Verwonderd vragen we ons af of het het waard is om het comfortabele leven in NL op te geven voor dagmarsen en geweld.
Ook maken we ons zorgen - het is toch maar een meisje daar tussen die ruige drugsbaronnen ...

Plotseling is het kleine landje een beetje groter. Alsof we onze eigen Che Guevara hebben ... Een heldin. En zo toont Nederland zich toch weer op zijn smalst. We zijn op zoek naar helden, om ons bestaan weer wat meer kleur te geven. Elke strohalm helpt daarbij. Tanja, bedankt!

Verzekeren

Als Nederlander dien je verzekerd te zijn, dat is natuurlijk verstandig, maar ook onderdeel van onze cultuur. En automatisch heb ik de ene na de andere verzekering afgesloten. Voorzichtig besloot ik toch maar eens terug te kijken om te zien wat ik al had, en toen schrok ik ...

• ziektekosten zijn natuurlijk verplicht, dus die heb ik - maar ook daarbij de optie voor de tandarts, wel of geen eigen risico, 1, 2, 3 of 4 sterren, ga zo maar door
• reisverzekering, heb ik die nog wel nodig?
• inboedelverzekering, moet toch ook wel
• glasverzekering, is er makkelijk bij
• WA, is toch niet zo duur
• autoverzekering, ook verplicht (en dan maal twee). Had ik de inzittenden nu ook meeverzekerd?
• rechtsbijstand, want de samenleving juridiseert
• ...

Ga zo maar door. Het lijkt wel als je in het leven continu voor verrassingen komt te staan waar je tegen verzekerd dient te zijn. Een paar tientjes per maand en een grote klap zit er niet meer in. Daar kan je toch geen nee tegen zeggen zou je zeggen, maar met zo'n lijst begin je toch te denken. Misschien moet ik dat maar niet doen. Dit is weer een onderdeel van het opstarten in Nederland. Voor ik het weet merk ik het niet meer.

De weg kwijt in regelland

Nederland is ook een land van regels. Ik verbaas me al jaren hoe sommige infrastructuur projecten soms wel twintig jaar of meer discussie opleveren ...

Denk aan de A4 tussen Delf en Rotterdam - het dijklichaam ligt er al heel er lang. In alle plannen wordt er rekening mee gehouden. Het is voor iedere leek duidelijk dat er een missing link ligt tussen Delft west en de Benelux tunnel. Ook weet iedere leek dat het Klein Polderplein weinig meer kan hebben dan nu al het geval is. Toch moet na al die jaren van studie toch nog onderzocht worden of een verbreding van de al volle A13 soelaas biedt ... Jaren verder zal dan toch het plan wel weer op iets anders sneuvelen, want er zijn regels genoeg om procedure fouten te kunnen maken.

Een mooi voorbeeld van dit laatste is de A4 verbreding bij Leiden. Iedere leek begrijpt dat de nr 1 van de file top 10 een probleem is voor vele duizenden mensen inclusief de omwonenden die van de uitlaatgassen van de filerijders mogen genieten. Toch kon de al goedgekeurde verbreding er niet komen vanwege een schone lucht richtlijn. Het is duidelijk wat de principes zijn van Milieudefensie, maar het milieu belang dienen ze hier niet mee.

Eigenlijk is het nog een wonder dat er uberhaupt een hoop asfalt ligt!

En toch is het frustrerend. Hoe kan je nu als burger vertrouwen krijgen in een overheid die zo complex in elkaar zit dat elke slagvaardigheid is verdwenen? Hoe kan het dat door 'regeltjes te neuken' ieder idee tegengehouden wordt?

En als dan een keer een project er wordt doorgedrukt - zoals de Betuwelijn (ik begrijp nog steeds niet hoe dat gelukt is) dan blijkt er weer een dusdanig stel domme keuzes gemaakt te zijn dat er na de opening geen trein rijdt! (mbt de beveiliging, maar voor mbt het boemelspoortje in Duitsland!). En daar is dan weer niemand verantwoordelijk voor.

Nee, ik ben even de weg kwijt in regelland, maar misschien dat er ooit nog iemand komt die hier iets aan kan doen ... Tijd voor een minsterie van Deregulering.

Weer of geen weer?

Ruim twee maanden ben ik alweer terug in Nederland en ik heb welgeteld twee dagen boven de vijfentwintig graden meegemaakt. De rest zit rond de 20 +/- 2 graden. Dit was zomer ...
Eerst vond ik het wel lekker - de frisse lucht, het groen, de wolkenluchten. Maar na twee maanden straalstroom over Nederland met front na front vrees ik dat ik nu aan het begin van de herfst mee ga doen met de gemiddelde Nederlander en ga klagen, vooral omdat ik weet dat vanaf nu het niet beter zal worden - het is september. Tijd om de verwarming aan te zetten!

Nu is het ook duidelijk waarom iedereen al zijn kleren uitgooit op het moment dat er een straal zon is. De vitamines D moeten worden opgeslorpt, want als je even het moment mist, dan moet je een winter door zonder deze extra boost.

Toch wil ik niet alleen klagen. Het weer geeft ook een extra dimensie aan het land, want eigenlijk zijn de wolken in Nederland het meest dramatische aan het landschap. Dat doet het gebrek aan andere dramatiek snel vergeten.

Nederland op slot

Een ding om aan te wennen is dat Nederland op slot gaat - door de week na zes uur en op zondag de hele dag. In Londen was ik gewend aan de 24-uurs Asda en ook elders kon je altijd wel als je het echt nodig had iets kopen op zondag, maar in Nederland moet je daarvoor wel heel erg je best doen.

Opeens moet ik weer plannen. Ik ben aan het klussen en heb niet de juiste maat schroef - pech gehad; op zondag moet je dan gewoon stoppen. Onverwacht bezoek - pech gehad; dan maar even geen lekkere koek bij de koffie. Op zich is dat natuurlijk allemaal niet erg. Het betekent gewoon alleen dat je wat meer moet plannen en wat meer voorraad hebt.

Op zich heeft het ook wel wat. Het land is op slot - verplichte rust - even geen file draagt vast bij aan onze zieleheil. En natuurlijk is de achterliggende socialistische gedachte (bescherming van de kleine middenstander en de gewone burger om dan geen uren te hoeven draaien) ook wel nobel.

Toch is het moeilijk een link te leggen tussen het moderne karakter wat Nederland probeert uit te stralen en de ietwat archaisch ogende rust op de zondag. Is dit nu een dynamisch land waar een hoop gebeurd? Laten we maar hopen dat dit opladen van de batterij de effectiviteit de rest van de week ten goede komt!

Komkommertijd

De afgelopen twee maanden was het niets met wat er te koop was in de kiosk. Ik had uitgekeken naar de dikke zaterdagkrant met veel katernen, maar in juli en augustus was het verschil tussen de gratis Metro en de Volkskrant bijzonder klein. De enige reden nog om een abonnement te nemen is dat de krant dan 's ochtends voor het ontbijt op de deurmat valt ...

Voor de rest was er weinig. De topper was natuurlijk Bokito's terugkeer breeduit op de voorpagina, en als afsluiter van het komkommerseizoen het editen in Wikipedia door Mabel van het artikel over haarzelf. Allemaal top-journalistiek en voor de rest weinig inhoud. Waar een klein land groot in kan zijn.

Gelukkig is het nu weer september en is de zaterdagkrant weer veranderd in een feest met veel katernen. Eindelijk het soort nieuws wat ik verlangde.

Radio en een heleboel geklets

Nederland kletst een hoop af, en vooral op de radio. Radio 1, 2, 3, lokale radio - overal wordt gekletst. In het buitenland luisterde ik weinig radio en daarom kan ik moeilijk vergelijken, maar het valt me op dat het hier wel heel erg gezellig is op de radio. Guhzelliggggg ...

In de auto zap ik van station naar station en wordt ik betrokken bij het wel en wee van de lokale wereldberoemdheden, bij collega's die uit bed worden gebeld, bij kleine en grote ergenissen en vooral de mening van de toevallige bijstanders. Alles is nieuws, want hoe kan je anders die tientallen zenders volkletsen. Ik snap waarom Sky Radio zo populair is geworden - even wat 'niets aan de hand' muziek; even geen geklets. Ook dat verveelt natuurlijk op den duur, maar dan zap je ook zo weer terug naar het nieuws dat op straat ligt.

Parkeren

Ik begin steeds meer bewondering te krijgen voor de gemiddelde Nederlandse automobilist. Hoe kan het toch dat 99% van de auto's zonder deuk rondrijdt? De kans op een probleem is enorm en toch gebeurt er vrijwel niets.


Allereerst is er de enorme autodichtheid. Miljoenen auto's weten zich weer elke spits van A naar B te verplaatsen. Ritsen lijkt iedereen zomaar te kunnen doen en ik las zelfs dat de Nederlandse automobilist efficienter met de weg omgaat dan een computer-gestuurde auto zou kunnen (omdat die alleen naar zijn voorganger kijkt en niet zoals een rechtgeaarde file-rijder door de achterruit van zijn voorganger naar de remlichten van de auto's daarvoor).

En dan zijn er die smalle weggetjes vol met fietsers. Je denkt dat het niet past en toch wordt er vrijwel niemand doodgereden. Fietsers gedragen zich als gelijkwaardige medeweggebruikers en zijn ook nog eens extra door de wet beschermd. In een ondenkbare choreografie draait met om elkaar heen - geven en nemen. Ervaring, dat is waarschijnlijk het toverwoord.

En als ze dan bij B zijn, weet men de auto te persen in de te krappe parkeerplekjes die ooit ontworpen zijn geweest voor een Fiat 500. En dat terwijl de auto's steeds groter worden. Een beetje leasebak is tegenwoordig een familiebus of een terreinwagen en die weten allemaal ongedeerd om elkaar heen te manoevreren ...


Respect - maar ook frustratie, omdat ik nog even moet wennen!
Petje af!

De Kantine

De laatste tijd is er ook wel aardig wat veranderd in de bedrijfskantine. Of moet ik zeggen - het bedrijfsrestaurant? Dit begon natuurlijk al een tijdje geleden, maar ondanks dat kijk ik toch mijn ogen uit. Naast de vele soorten brood, kaas en zuivelprodukten is er een salade bar, zijn er vele soorten snacks en zijn er warme maaltijden. Ook is er 'halal' eten en zijn vele soorten cappuccino of espresso na. Daarnaast is het ook niet duur. Het is een wonder dat het allemaal voor een paar euro kan.

En iedereen doet alsof het normaal is. Zijn we zo rijk geworden met zijn allen? Of hebben we gewoon 's avonds geen tijd meer voor een echte maaltijd? Lekker is het wel.

Het bammetje met kaas is in ieder geval redelijk verleden tijd (ook al zie ik sommigen dit nog wel doen).

De platte organisatie

Nederlanders houden niet van hierarchie. En dat is ook wel prettig, want in sommige landen zijn managers halve goden en wel heel ver weg, of durven mensen weinig verantwoordelijkheid te nemen. In Nederland is (meestal) de deur open, of sterker nog is er nauwelijks meer een verschil te zien tussen de manager en zijn mensen. Platte organisaties zijn nog steeds 'in' in Nederland en de 'open plan' kantoortuin is er ook nog steeds.

Het is prettig om een lage drempel te hebben naar boven toe, maar het heeft ook zijn mindere kanten. Zo heeft iedereen een mening en moet iedereen over alles meepraten (en gebeurt er dus vaak weinig). Ook is het vaak moeilijk opdrachten te geven naar beneden toe. Probeer eens goede administratieve ondersteuning te krijgen op je werk ... "Kan je dat niet zelf doen" ... is vaak het gevoel wat ik krijg! Misschien zijn we een beetje te ver doorgeschoten hiermee, want er gaat nu een hoop tijd verloren, maar goed, die wandeling naar het kopieerapparaat is misschien wel weer goed tegen RSI.

Senseo

Terug komen naar Nederland betekent ook weer een beetje herinburgeren. Het land heeft duidelijk niet stil gezeten in de acht jaar dat ik weg was. Ik noemde al de opkomst van de bakfiets, maar minstens zo'n grote ontwikkeling is de opmars van de Senseo. Elk huis, elk kantoor heeft wel een paar van die apparaten staan - en ik stond met mijn handen in het haar! Hoe bedien je zo'n ding? Opeens voel ik mezelf buitenlander! Gelukkig houdt Philips tegenwoordig van simpele dingen, dus heb ik het ook in een paar sekonden door en weet ik dat dit superieur is aan het bocht van de koffieautomaat. Het is anders dan anders en best lekker, alleen op den duur mis je toch de echte koffie.
Ik weet in ieder geval nu hoe ik zo'n ding bedien en ben weer een stap op weg met inburgeren.

Madurodam

Wat is er een mooiere introductie in NL dan een dagje Madurodam? Zo op nog geen twee hectare is er goed te zien wat er allemaal opeengepakt in dit kleine landje te zien is; mooie oude pandjes, moderne architectuur, boten, bruggen, treinen. In een paar uur krijg je een goed overzicht en genoeg ideeen voor uitjes in de rest van het land.
Het valt me op de Nederland een mooi land is. Er zijn zoveel kleine oude straatjes met historische pandjes en er is ook veel nieuwe architectuur. We hebben genoeg om te (her)ontdekken. Eigenlijk lijkt Nederland meer op Madurodam, dan andersom. Alles is vlak bij elkaar - lekker handzaam - en het contrast is vaak ook groot tussen het oude en het nieuwe dat vaak op een steenworp afstand van elkaar te vinden is.
Ook ons dorp is zo'n Nederland op zakformaat. En na het bezoek aan Madurodam moet ik daar vaak aan denken. Er is een historische straat in het centrum met prachtige oude geveltjes en er zijn ook de gebruikelijke fouten uit de jaren zestig - waarvan er gelukkig e.e.a. op de nominatie staat gesloopt te worden. Er zijn zelfs de speelse blokkendozen uit de jaren negentig - die voor architectuur doorgaan, maar waarschijnlijk over vijftig jaar zullen zijn ook hetzelfde lot krijgen als de jaren zestig flat die nu zal verdwijnen.
Waar je ook komt in Nederland vind je dit terug ... Nederland en Madurodam, twee telgen uit hetzelfde geslacht.

Gratis lichaamsbeweging

Ik schreef al eerder over fietsen, over hoe heerlijk het is - en ook hoe het hele land op de fiets lijkt te zitten. Een bijkomend voordeel is dat ik met de dag fitter lijk te worden. Ongemerkt krijg je zo je lichaamsbeweging, zonder dat je er iets voor hoeft te plannen. In de rest van de wereld springt men driftig op de tredmolen om zo weer eens het geweten te sussen, maar dan denk ik altijd aan een poster die ik ooit zag (van een biermerk, geloof ik) - 'All I loose in the gym is my dignity'. Nee, in Nederland is dat niet nodig.

Nederland is lekker plat en ook zo gepland dat er altijd wel een winkelcentrumpje in de buurt is. Dus is het dan ook een 'no-brainer' om even lekker met de fiets het halfje volkoren te halen. Verder is dat is ook altijd beter, dan in die te krappe parkeerplekken te moeten parkeren. Kortom - zoals ik al hoopte kunnen we lekker fietsen en je hoeft er niet eens over na te denken.

Spaarsystemen

Nederland is een land van spaarders. Wilt u zomerzegels, spaart u Airmiles, koopzegels dan? De middenstand verzint de gekste dingen om maar de klant te binden. Ook lijken ze een moord te doen om je adres te pakken te krijgen. In hoeveel databestanden zal ik er al zitten met mijn nieuwe adres? Ben je al geregistreerd op de website? (en vergeet natuurlijk dan niet het hokje aan te vinken dat je geen e-mails wil ontvangen).

Ik vraag me af wat een buitenlander van al die spaarsystemen denkt. Hij zal er snel achter zijn dat hij een soort tweederangs burger wordt als hij elke keer weer de bonuskorting misloopt. Alleen als je met alles meedoet heb je het maximale voordeel. Het liefste heb je minimaal tien pasjes in je beurs voor zo'n beetje extra korting. Vreselijk vind ik het - al die kruimels korting met onmetelijke hoeveelheden voorwaarden. En toch doe je het, want anders ben je een dief van je eigen portmonnee en dat is het laatste wat een Nederlander doet!

Spullen

Na al het klussen is het huis gereed om de verhuisspullen te ontvangen. En dus komen de verhuizers voorrijden met onze bijna 200 items. Het is schokkend hoeveel je in een half mensenleven verzamelt en de verhuizing is een soort straf voor deze verzamelwoede.

Voor je het weet vullen de verhuizers het maagdelijk lege huis. Het voelt als een bedoezeling van de net gewitte schone ruimtes. Het hebben van te veel troep is een gewicht dat weer op mijn schouders wordt neergelegd.

Ik merk ook hoezeer je in het vorige huis een routine hebt opgebouwd om spullen op een bepaalde plaats te leggen. Een onzichtbare kaart bevindt zich in je hoofd waarin alle items een min of meer vaste plek hebben. Maar bij een verhuizing is deze kaart in 1 keer uitgewist. De nieuwe woning is als onontgonnen wildernis - waarin nu alleen nog maar dozen bijna lukraak over de verschillende verdiepingen zijn verspreid. Ik ben dan ook continu dingen kwijt.

Maar na een tijdje ontstaan weer kasten en meubels uit de grote hoeveelheden karton en komt het huis weer langzaam tot leven. Aan het eind van de dag is de ergste marteling voorbij. Het is toch wel prettig om een bank te hebben om op neer te ploffen na een dag hard zwoegen. En het is natuurlijk ook prettig om weer gewoon te kunnen koken. Even maar niet denken aan die stapels ongesorteerde dingen op zolder ... Spullen zijn een last, maar in principe maken ze ook het leven makkelijker.

Afvalscheiding

Groenbak grijsbak, afvalkalender, chemokar; ik moet er wel weer even aan wennen, want Nederland is druk met zijn geweten bezig en daarom wordt al het afval in verschillende bakken gedaan, op verschillende dagen langs de straat gezet en heeft mijn info boekje van de gemeente een heel hoofdstuk over wat nu wel of niet in de groen bak mag. Helemaal mooi vind ik de nieuwe glasbakken die zich onder straatniveau bevinden. Een paar gekleurde kokers is alles wat je ziet. Afval inzamelen is tot een kunst verheven!

Het is ook mooi te merken hoe iedereen zich met bijna religieuze ijver op deze afvalscheiding stort. De choreografie van de juiste bak op de juiste dag wordt feilloos door iedereen uitgevoerd en na zo'n aktie voelt het hele land zich weer een stuk beter. Wat voor functie heeft nog een kerk als je ook je afval kan scheiden?

Recycling is een nationale deugd, maar het begint ook big business te worden, want ik begrijp dan in sommige gevallen het afval al meer opbrengt dan dat het kost om het te verwerken, omdat we zo goed ons best doen om alles te scheiden.

Ondanks mijn toch wel groene hart is het wennen om weer in dit regiem terecht te komen. Maar goed alles went, en ik hoop ook snel een goed gevoel te krijgen van het buitenzetten van de groenbak. In ieder geval mijn vierjarige zoontje vindt het een hele gebeurtenis!

Het Weer

Voordat we in NL aankwamen schreef ik al dat ik uitkeek naar het Nederlandse weer en deze maand heb ik al meer weer gehad dan ik voor mogelijk heb gehouden. In het buitenland dacht ik nog meegekregen te hebben dat ondertussen het broeikaseffect de zomers in Nederland permanent warm en zonnig had gemaakt, maar dat blijkt toch niet geheel waar te zijn.


Het is gelukkig weer eens een echte Hollandse zomer. Buien worden afgewisseld met zon en prachtige wolkenluchten en de koelte is prettig bij het klussen. Natuurlijk moet ik er ook niet aan denken om nu ergens op een camping te staan en sloten te graven, maar voor mijn aankomst in Nederland is dit weer perfect. Ik kan dan ook niet wachten tot mijn fiets er weer is om er op uit te trekken en te genieten van de oneindige wolkenluchten. OK, die regen is niet leuk, maar een frisse neus op zijn tijd is best lekker! Daarnaast is het iets waarmee je met iedereen een gesprek kan beginnen. Een paar woorden een voorzetje ('Die zomer is echt niks ...') en je breekt het ijs en hebt het komende half uur geen verdere gesprekstof nodig ...

Nederland BV - liever geen franje

Koel en efficient dat is wat Nederland uitstraalt. Het lijkt toch wel in veel opzichten op een bedrijf. Functionele architectuur domineert dan ook het landschap. Het valt me nu meer op dan voorheen, omdat het in de rest van de wereld allemaal een stuk minder functioneel is. Veel meer dan in welk land dan ook houdt men van blokkendozen, niet alleen als kantoor, maar ook als huis. Alles ziet er doelmatig uit met de huizen in het gelid met alles netjes geordend soort bij soort. Toch vind ik het wel mooi, zoals het nieuwe ABN Amro kantoor bij Zwolle, of de vele kubussen die op de verschillende Vinex locaties worden neergezet. Functie boven vorm en niet van die onnodige frutsels.

Het is ook duidelijk dat er wordt gewerkt. Op de snelwegen zijn soms meer vrachtwagens dan personenauto's. En dan de gemiddelde lease rijder, die heeft duidelijk liever een functionele station car of familiebus dan een glimmende snelle wagen. Doelmatigheid staat voorop.

Toch niet zo efficient ...

Beginnen in een nieuw land, vooral als het je vaderland is, is altijd moeilijk. En het is vooral moeilijk als de locale instelling toch niet zo efficient en flitsend zijn als hun websites lijken te etaleren. Een paar weken geleden schreef ik hoe makkelijk het was om online allerlei dingen te regelen en dat is zeker het geval, maar soms blijkt de werkelijkheid toch wat prozaisch te zijn.

Zo heb ik een telefoon nodig. Als je mobieltje wil loop je zo met een apparaat de winkel uit (en kan je zelfs een nummer kiezen), maar de oude vertrouwde KPN heeft dat bij het vaste niet nog niet helemaal begrepen. Wel hebben ze vele soorten abonnementen (waarvan 1 met internet, die helaas even niet beschikbaar is ...), maar de aanvraag van de vaste lijn duurt toch minimaal vijf werkdagen. Uiteindelijk duur het bij mij dus van vrijdag avond tot maandag middag - 10 dagen! Welke eeuw leven we? Dit is toch alleen maar een administratieve handeling?

Ook de kabelexploitant Casema lijkt niet zo snel. 2-3 weken moet het duren voor ik TV kan kijken! (via een antenne kan het niet meer, dus ben je aan de leeuwen overgeleverd!). Uiteindelijk blijkt het mee te vallen, als de brief al binnen anderhalve week, inclusief snelle kabelmodem op de deurmat valt, maar even schrikken is het wel.

Verder heb ik me wat verkeken op de digitale overheid. Ik dacht dat Nederland een vooraanstaand land was op het gebied van de bevolkingsadministratie, maar kwam toch lichtelijk van een koude kermis thuis bij de inschrijving in de nieuwe gemeente waar ik nu woon. Blijkbaar moet je gewoon met een papiertje (afschrift van de geboorteakte) die gemaakt is in de gemeente waar je kinderen zijn ingeschreven naar de gemeente toe en kan de gemeente dat niet digitaal inzien bij de andere gemeente. Er is dus blijkbaar nog een lange weg te gaan.

In dit kader vond ik het ook wel opmerkelijk dat het project van de overheid om de administraties van de belastingdienst en de UWV (sociale diensten) te koppelen - in het kader van de wet Walvis ;-) - was gestrand na 3-4 jaar proberen ... Blijkbaar is data management toch nog niet zo makkelijk (zo ook mijn andere blog)

Eigen huis en tuin

Ik was het eigenlijk alweer vergeten hoe Nederland volledig los gaat op de eigen woning en de paar vierkante meter tuin, maar zodra ik mij weer voor het eerst in een Gamma begeef, komt het beeld weer volledig terug; Nederland klust zich een ongeluk en je kan het niet half zo gek verzinnen of het is wel te koop bij een bouwmarkt of Intratuin. Alles kan je tegenwoordig zelf doen. Ik word helemaal gek van de tientallen keuzen die je kan maken. Nee, het is niet fijn als je maar 1 soort wc pot hebt, maar 15 verschillende (die toch op elkaar lijken), maken het leven ook niet gemakkelijker.


Nederland is een klusland, want wat is er mooier dan je eigen stulp op te leuken met zwembaden, jacuzzi's, keukenkranen waar kokend water uitkomt, plafond ornamenten, tuiverlichting en ga zo maar door. Het is duidelijk wat de Nederlander doet gedurende de klusvakantie!

En dan natuurlijk heb je verder de Meubelboulevards, waar we het liefst tegelijkertijd massaal in de file staan. Enorme hallen vol funky meubels met interessant design, getint glas, glimmende handgrepen in allerlei vormen en vooral flinke prijskaartjes gaan blijkbaar als warme broodjes over de toonbank (anders zou deze industrie niet zo floreren!). Wie koopt dit allemaal?

De topper is natuurlijk Ikea. In het slingerende doolhoof vol doelmatige spullen (die toch ook duurder zijn geworden) is het wandelen in de file, want dit is echt wat Nederland lijkt te willen! En wij dus ook. Lijdzaam sluiten wij aan in de drukte, en bestellen we heel origineel het Pax kastensysteem of een Gorm stelling. De bloeddruk is dan al een tijdje aardig gestegen en pas buiten de parkeergarage zakt deze weer langzaam. En dan te bedenken dat veel mensen dit als funshoppen lijken te zien!

Sonja Bakker

Eigelijk de eerste schok die ik krijg is als ik naar de boeken top tien kijk. Ik heb uitgekeken naar het kunnen kopen van alle soorten boeken in van die prachtige academische boekhandels die je in de meeste grote steden vindt, maar als ik kijk naar wat Nederland koopt, dan is dat Sonja Bakker. Drie van de boeken in de NRC top vijf zijn van het nieuwe dieet fenomeen in Nederland en ik vrees dat dit toch wel iets zegt over het land.

Toch wel triest - Nederland is massaal aan het Sonja Bakkeren. Dat betekent dat we te dik zijn, er misschien iets aan willen doen, maar ook weer niet te veel! Is dit wat Nederland leest ... ? Of lopen we weer massaal achter een trend aan?

Fietsen!

De grootste schok (toch wel) in het Nederlandse straatbeeld is en blijft de fiets. Het is een cliche, maar nergens in de wereld (afgezien van China) wordt zoveel op de fiets gedaan. Het is een aanslag voor de zintuigen hoe alle soorten en maten fietsen vanuit alle hoeken en gaten langs je heen schieten. Moeders, studenten, oude van dagen, iedereen flitst voorbij. Tussen de auto´s door, door het rode licht, over de stoep. Overal zijn fietsen en naast de auto's, wandelaars en bussen zorgt dit voor een uniek wegbeeld.
Ik merk dat ik er aan moet wennen. Nu snap ik waarom sommige toeristen niet meer hun toerbus uit durven; met al die fietsen ben je je leven niet zeker!
Nieuw in het straatbeeld is de opkomst van de hippe bakfiets voor moeders, met soms wel twee, drie kinderen aan boord. De stoere moeders fietsen voorbij alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. Welkom in Nederland!

Geland

We zijn geland in Nederland en het is altijd weer een lichte cultuurschok. De functionele architectuur van Schiphol, efficient, met veel staal en grijs kanaliseert ons naar de juiste bagageband en daar komen al snel alle koffers (veel!) aan. Het is altijd prettig in een goed functionerend land te zijn. Grijs metaal, koel en effectief is misschien niet altijd even 'warm', maar wel prettig als je moe bent na een lange vliegreis.

Ook de lucht is loodgrijs. We rijden onze huurauto de A4 op en voegen ons in het gedisciplineerde verkeer. De auto's zien er welvarend en schoon uit. Nederland heeft veel weg van een goed lopende onderneming. En dan is er regen en we vinden het niet erg. Het zorg ervoor dat alles er fris uitziet. De weilanden zijn helder groen en de miljoenen bladeren van de populieren dansen in de wind.

Het is opmerkelijk hoe gewoon alles aanvoelt. De verwachtte cultuurschok blijft uit. Dit is thuis.

Nederland, we komen eraan!

Nog even en we zijn er en ik merk dat ik weer meer van het Nederlandse nieuws begin te volgen en me begin te interesseren in wat er in mijn nieuwe woonplaats gebeurt. Het is vooral opmerkelijk hoeveel informatie er te vinden is. Zo heb ik vanochtend meer dan een uur door wikipedia gebrowst. Elke plaats, elke weg, elke spoorlijn staat erin, met historie, foto's, kaartjes en ga zo maar door. Fantastisch wat een informatie er allemaal beschikbaar is.

Zo hoorde ik het gerucht dat er een nieuwe snelweg ergens gebouwd zou worden en binnen 10 minuten had ik alle plannen, routes, etc. Ongelofelijk.

Nog even en ik maak ook weer deel uit van deze samenleving en omdat het zoveel meer 'van mij' is dan welke plek dan ook in het buitenland, zal ik me meer interesseren in wat er gebeurt. In het buitenland blijf je hoe dan ook een buitenstaander en ik heb dan ook de indruk dat ik dan minder recht heb om mee te praten. Hopelijk zal ik in Nederland meer betrokken zijn.

Ik heb er zin in ... ik kom eraan!

Vertrekken

'Partir et a peu comme mourir' - ik weet niet of ik dit goed citeer, maar de strekking is hopelijk duidelijk. Weggaan heeft niet zo leuke kanten. Sommige mensen zullen we nooit meer zien, sommige plekken zullen we nooit meer naar toe gaan. Het is gek om iemand voor de laatste keer te zien of om op een plek voor de laatste keer te zijn.

Hoe neem je afscheid van iets of iemand? 'Enjoy the rest of your life' is zo raar om te zeggen. En hoe vaker ik dit doe, hoe vaker ik verhuis, hoe vaker ik het gevoel krijg dat ik als een soort opportunist door het leven van anderen heen wandel. Vroeger was ik blij als ik weer verder kon - op weg naar een nieuw avontuur. Maar nu verandert dat langzaam en neemt de nostalgie het soms over van de rede. Hoeveel mensen ben ik alweer vergeten die mij hun gastvrijheid en vriendschap hebben aangeboden in een ver of minder ver verleden? Ik weet het niet. Het voelt als iets dat niet aardig is; je bouwt iets op, je 'gebruikt' iemand voor het moment je er bent en dan ga je weer op weg om misschien wel nooit meer terug te keren. Het leven krijgt iets vluchtigs, iets lichts, als een vlinder van bloem tot bloem. Eindelijk begin ik iets van de titel van het boek van Milan Kundera te begrijpen. Is deze lichtheid wel dragelijk?

Ik geloof dat ik er maar niet al te dramatisch over moet doen, want vertrekken en afscheid nemen doen we elke dag. Elke keer een klein beetje; als we boodschappen gaan doen, of gewoon naar het werk. Als je geen afscheid kan nemen moet je de deur niet uitgaan. En als je dan te lang op dezelfde plek zit, of te lang met de dezelfde mensen bent gaan dingen irriteren. Vertrekken is daarom als een reiniging. Een verhuizing is natuurlijk een groot evenement, een waterscheiding en daarom zo zichtbaar en voelbaar, maar het heeft ook zijn goede kanten! Het is als een rituele wassing, waaruit alleen de grootste en beste dingen overblijven. De rest was misschien toch minder waard. Het is niet voor niets dat Moslims in ieder geval een keer in hun leven op Hajj moeten naar Mecca ...

Gelukkig is verhuizen ook een maalstroom. Je wordt er in meegezogen. Er moet zoveel geregeld worden; met eindeloze papieren met steeds weer andere iteraties van dezelfde informatie ... Gelukkig is er geen tijd voor al te lange periodes van reflectie over hoe het was en wat zal komen. De trein staat op het perron en de deuren sluiten. Er is geen tijd voor tranen. De conducteur fluit. Wil je echt de trein missen? Het leven dendert op het spoor voorbij en voor de volgende trein heb je geen kaartje gekocht. Maar goed dat de trein geen gevoelens heeft, anders zouden we nooit verder komen.

Het is dus goed dat we gaan - ook al stemt het nu droevig. We laten een hoop achter, maar verder gaan is beter, want er is zoveel meer. We hebben tenslotte maar 1 leven!

Vrees

Nederland is natuurlijk niet alleen maar leuk en daarom is deze verandering ook iets om te vrezen. Er zijn een aantal dingen waar ik niet naar uitkijk en ik vraag me af of me dat mee gaat vallen.


Als eerste zijn er de sociale verplichtingen ... verjaardagen waar ik niet naar toe wil omdat ze gewoon niet gezellig zijn, mensen die je willen zien terwijl jij eigenlijk liever rust wil. In het buitenland kan je je hier makkelijk aan onttrekken, maar in Nederland niet! Als mijn leven maar niet 'wordt geleefd' door anderen.


En dan zijn er die donkere grauwe winterdagen. Dagen waarin het niet echt wil vriezen en waarin je in het donker moet opstaan om vervolgens op een kil station te moeten staan met zoveel andere grauwe mensen. Waarschijnlijk moet ik een daglichtlamp kopen om hiermee om te gaan ...


En hoe zal ik de drukte vinden? De files die als vaste hindernissen verspreid liggen over de Randstad, de stranden waar je een vierkante meter per persoon hebt, de supermarkt op zaterdag ochtend? Nederland is behoorlijk vol en ik zal dan ook moeten zoeken naar de plekjes waar geen autosnelweg in de achtergrond meedreunt. Wel weet ik dat 100 meter van de parkeerplaats het al snel rustig wordt, dus we zullen wel zien hoe het zal werken.


Verder vrees ik dat de 'Middelmaat' me ook wel eens zal irriteren. De eindeloze gelijkvormigheid van veel dingen. De woonwijken met dezelfde rijtjes, de winkelstraten met altijd dezelfde Hema, Blokker en C&A, de mensen met allemaal dezelfde vormeloze jas, de Golfjes en Opel Astras, etc. etc.


En dan heeft natuurlijk iedereen een mening (hoe dom ook) en moet iedereen overal over meepraten. Democratie is een goed ding, maar soms schiet het in Nederland wel erg door. De eindeloze discussies zijn niet mijn hobbie. Beslissingen kosten over het algemeen jaren en het compromis wat er dan uitkomt is uiteindelijk vlees nog vis.


Ik zal ook moeten wennen aan dat iedereen je kan verstaan. Ik zal niet meer alles kunnen zeggen in het openbaar. In het buitenland zeg je snel even wat in het Nederlands tegen familie of vrienden over iemand en dan weet je dat niemand toch Nederlands kan. Zal ik dit niet vergeten?


Het goede nieuws is dat ik nu maar zes dingen kan verzinnen (terwijl ik wel tien dingen had om naar uit te kijken). We zullen zien hoe het uitpakt!

Het huis is leeg

Het huis is leeg. De container is vertrokken. Al onze spullen van een leven lang zijn ingepakt in dozen in zitten vanavond op een boot naar Europa. Het voelt kwetsbaar en bevrijdend tegelijk. Het is gek, maar het is vooral bevrijdend. Al die spullen zijn als extra kilo's die je meetorst nadat je een tijd lang te veel gegeten hebt.

We zitten nu met het hoogst noodzakelijke en eigenlijk is dat wel makkelijk. De afwas is kleiner en we torsen niet meer al die historie mee. OK - alle foto's staan op de laptop en alle belangrijke papieren heb ik nog bij de hand, maar verder is het net kamperen (maar dan niet op een overvolle camping in Frankrijk ...).

Toch hoop ik dat ik over een aantal weken alles van de container weer terug zie, want al dat spul is toch een onderdeel van mij. Je opent een koffer en ziet een ding en vaak zit aan elk ding een herinnering. Ik kijk uit naar het uitpakken, want dan gaat mijn hele herinnering weer door mijn handen. Hopen dus dat de container niet verloren gaat. Even bevrijdt zijn is leuk, maar voor de rest van mijn leven kamperen is ook weer niet de bedoeling!

Waar kijk ik naar uit?

Verhuizen staat in de top 3 van stress momenten in het leven en daarom is het goed om stil te staan bij de dingen waar ik naar uit kijk als we weer in Nederland zijn ...

Als eerste is het leuk om weer thuis te zijn - de plaats waar in principe dingen gewoon zijn, zoals je gewend bent. En ik begrijp best wel dat er dingen in 8 jaar tijd veranderd zullen zijn, maar het blijft hoe dan ook je thuis, alleen al omdat niemand zal opkijken als je voorbij komt.

En dan zijn er natuurlijk de vrienden en familie die bij dat thuis horen. De mensen die je (soms) al tientallen jaren kent. Het is niet alleen prettig ze te zien, maar het is vooral prettig om niet iedereen in 1 keer te zien in die paar weken in de zomervakantie.

Ten derde is er in Nederland een hoop te doen. Als je in Nederland woont lijkt het land soms wat 'vlak' - zoveel van hetzelfde; dezelfde winkels in elke stad, dezelfde woonwijken, dezelfde mensen, en zeker geen spectaculaire natuur - maar als je een tijdje weg bent dan ga je beseffen hoeveel er te doen is en hoeveel diversiteit er is. Het land stikt van de musea, art house cinema's, bijzondere winkeltjes, plaatsen vol cultuur, etc. een diversiteit die je nergens hebt. Ik woonde een tijdje in Londen en in die hele metropool van 7 miljoen inwoners zijn minder interessante bioscopen dan in Utrecht met slechts 350.000 inwoners!

Ik mis ook de Nederlandse media - en dan bedoel ik niet RTL4, maar de enorme diversiteit aan goede opiniebladen die vaak genuanceerd berichtgeving proberen te brengen en ga zo maar door. Vaak is de media in het in het buitenland een stuk gepolariseerder of wel erg op het eigen landje gericht en dan praat ik nog niet over de landen waar geen vrije pers is. Het is niet echt een pretje om kranten te lezen die geschreven worden door the Ministry of Information (die mensen hebben wel een gevoel voor humor trouwens ...). 'His Majesty Sultan Qaboos has sent a cable of greetings to ...'.

Dit brengt me zonder moeite bij het volgende punt: Boekhandels. Ook die zijn prettig om weer nabij te hebben.

En dan natuurlijk Fietsen! Het vlakke land dat kleinschalig is opgezet en is ingericht voor de fietser is heel prettig om naar terug te keren. Even op de fiets een vers brood halen + een krantje op zaterdag ochtend. Wat wil je nog meer?

Qua eten noemde ik hierboven al het verse brood, maar ook de zuiveltoetjes vallen bij mij in de top 10 van dingen waar ik naar uitkijk. Verder denk ik ook aan de winterkost met een goede rookworst van de Hema.

Het landschap moet ik ook noemen. Niet dat het spectaculair te noemen is. Onvergelijkbaar met de natuur van bergen, woestijn en oceaankust, maar het is wel uniek. Vooral vanuit het vliegtuig als je daalt naar Schiphol kan je de ontelbare slootjes zien van het door mensen geschapen landschap. Het land van groen gras en koeien met een zeilboot aan de horizon.

Op negen komt de bos- of strandwandeling, weer of geen weer.

En dan als laatste moet ik ook het weer noemen, ook al is dat enigszins een haat-liefde verhouding. Maar het feit dat Nederland echt weer kent is zeker een plus. Zon, wind, regen, mist, hagel, vorst, alles komt voor en het is niet vaak lang hetzelfde. Even een frisse neus halen hoort daarbij. Heerlijk.

Modern, maar toch een beetje een eiland

Omdat we nog in het buitenland zitten moeten we een hoop dingen op afstand regelen. Gelukkig hebben we tegenwoordig Internet en kunnen veel dingen online.

Hierbij is Nederland toch wel een vooruitstrevend land, want er kan een hoop. Even een verzekering voor het huis regelen; online zo gedaan. Even kijken waar we gas, water en licht kunnen regelen; online zo geregeld. En dan natuurlijk al die mogelijkheden voor bellen, internet, kabel TV; bellen.com biedt hulp (en wat een oerwoud aan aanbieders en pakketten ...). Gemeentes zijn online, de belastingdient is online en vanuit het verre buitenland kan je ook al het lokale nieuws eenvoudig volgen.

Heel modern allemaal en lekker makkelijk, maar Nederland blijkt toch een beetje een eiland. Probeer maar eens informatie aan te vragen zonder een Nederlandse postcode of telefoonnummer. Plotseling werken de online formulieren niet meer. Ook is natuurlijk alle informatie (bijna zonder uitzondering) uitsluitend in het Nederlands. Voor mij geen probleem, maar ik geloof dat de miljoen allochtonen (en dat zijn ook vele duizenden amerikanen, britten en duitsers die even tijdelijk op de Zuidas werken) dat toch wel een hindernis vinden.

Goed, dan is er altijd wel een informatie nummer. Dit zijn meestal 0800 of 0900 nummers en daar is vast wel iemand die Engels spreek. Maar onze ervaring is weer dat die nummers vanuit het buitenland niet te bellen zijn! (probeer dan maar eens een normaal telefoonnummer op een website te vinden ...).

De wereld is dus nog niet zo open als we dachten, maar wat er kan is al prachtig en hopelijk als we eenmaal op Schiphol geland zijn en onze lokale postcode en telefoonnummer hebben, dat het allemaal nog makkelijker wordt ...

Nog 20 dagen

Een kleine drie weken en dan zit ik in het vliegtuig. Vooralsnog is het contact met NL vooral via e-mail en telefoon. Een ding valt me al op. De e-mails zijn nogal formeel. Het kost me moeite om de juiste toon te vinden, zonder oubollige taal te produceren. Het engels lijkt informeler en makkelijker ... maar dat zal wel liggen aan het feit dat ik in het Nederlands waarschijnlijk meer alle nuances ken.

Terug naar huis betekent dus terug naar een land waar ik mijn moedertaal spreek en wel elke uitdrukking ken. Op zich is dat dus positief, maar vooralsnog voel ik me houterig.

Terug naar Nederland

Over een maand kom ik weer terug naar Nederland, na acht jaar buitenlands verblijf. In deze Blog zal ik mijn ervaringen noteren.

Hoe zal het zijn om in het volle Nederland te zijn? Is er veel veranderd? Hoe bevalt het her-inburgeren?