Veel nieuws op het station ...

Het moest een keer gebeuren - vandaag miste ik de trein. Ik begon net een beetje te wennen aan de wat meer relaxte manier van reizen (die drukke wegen zijn toch echt geen pretje!), maar als je ongevraagd wat extra lichaamsbeweging krijgt (ik heb nog geprobeerd te rennen), en dan toch de trein mist duurt het deur tot deur toch wel lang.

Tegelijkertijd had nu wel de tijd om wat beter rond te kijken en zag ik weer wat ontwikkelingen van de laatste tijd. Zo waren er nu her en der rookzuilen op het station en begreep ik dat dit de voortschrijdende terugdringing was van het roken. Lofenswaardig, maar in de open lucht vraag ik me toch af of dit niet wat ver gaat. Daarnaast viel me ook op dat er vrijwel geen station meer is waar je van een levend persoon iets kan kopen; geen kaartje, broodje of krant (of je moet op een megastation zijn). Zelfs de 'Wizzl' die ik ooit in de glazen pyramide van Rijswijk wel heb bezocht lijkt definitief gesloten.

Maar er zijn nu wel weer overal gratis kranten - stapels en stapels en dan ook nog in vier smaken. Het publiek lijkt duidelijk zijn voorkeuren te hebben, want waar de stapels Metro's meestal snel slinken blijven vaak De Pers en De Dag toch liggen. Ikzelf prefereer de Pers, dus dat is mooi meegenomen!

De meest subtiele verandering is in de landkaart van het treinennet in Nederland. De onbeduidende stippellijntjes in het Noorden, Oosten en Zuiden van het land vertonen een enorme shift voor de NS - lijntjes zijn overgenomen (vaak door busondernemingen) en blijken succesvoller dan onder de vleugels van onze oude vertrouwde NS. Zo werd het openbaar vervoer toch nog leuk (en het station wat interessanter!). Misschien kunnen zij ook iets met de Zuiderzeelijn?

Zuiderzeelijn

Ik wil graag de regering feliciteren met een goede beslissing; het afblazen van de Zuiderzeelijn. Jammer voor de 24 duizend Emmeloorders en de 44 duizend Drachtenaren, die missen nu een direct treinverbinding met Amsterdam, maar de Interliners rijden nog wel en die zitten niet eens vol. De Zuiderzeelijn - in ieder geval het idee ervan - is een voorbeeld van hoe we als klein land toch wel erg klein kunnen denken. Denken ze de daar in Groningen nu echt dat opeens de investeerders in de rij gaan staan als het ietsje dichterbij komt? In Den Helder (een dik uur van Amsterdam) investeert ook bijna niemand, dus door de twee en half uur naar Groningen te verminderen los je echt niets op. Trouwens voor een buitenlander is dat best dichtbij. Daarnaast zou het ook niet goed zijn als opeens de lijn wel een succes wordt, want zo hou je nergens meer over in Nederland waar je nog rustig kan wandelen en fietsen tussen vlinders en schapen.

Maar goed het succes van de lijn is niet gegarandeerd - en dat is denk nu net het hoofdprobleem. Tussen Lelystad en Groningen wonen minder mensen dan in heel Almere, dus de bezettingsgraad zou een issue zijn. Daarnaast is slechts een deel hiervan geinteresseerd in een regelmatige rit naar Amsterdam ... Doortrekken naar Hamburg dan? Maar dan moeten we eerst maar eens een verbinding krijgen met Duitsland voor de Betuwe route.

Daarnaast zou de Zuiderzeelijn als zweeftrein qua techniek een soort Betuwelijn in het kwadraat zijn geworden - want het is natuurlijk gegarandeerd dat die nieuwe techniek tot problemen leidt. Kijk alleen maar naar de problemen het nieuwe veiligheidssysteem op de HSL-Zuid ...

Twee miljard gaat nu naar het Noorden - als een soort doekje voor het bloeden - en ik vraag me af of dit zin heeft. Wat is het doel van dit geld? Economische activiteiten overhevelen naar gebieden met meer ruimte? Stop het dan liever in vliegveld Lelystad (dat is direct ook een stukje dichterbij Groningen dan Schiphol - tel uit je tijdwinst voor een stuk minder geld!), en dan kan je in ieder geval van Schiphol tot Lelystad met een magneetbaan. Of misschien dan toch een (beperkte) polder in het Markermeer? (dan is die onmogelijke tulp-vormige polder voor de kust van Zuid Holland ook niet meer nodig).

Kortom - het is een leuke discussie met de Noorderlingen (ik kom er zelf ook vandaan, maar een beetje perspectief ontbreekt soms). Daarnaast denk ik dat niemand onder de indruk is van het protest; het luiden van de klokken op de Martinitoren ...

De Aankomst van Sinterklaas

De mooiste traditie in Nederland is toch wel de aankomst van Sinterklaas. Dit is een van de weinige happenings waarbij je je echt Nederlander voelt. En zeker als een dorp ook nog aan een kanaal of slootje ligt en de lokale middenstand een bootje heeft uitgedost met stomende schoorsteen, vlaggetjes en dansende Pieten, dan is de pret compleet. Ik merk, als ik het aan een buitenlander probeer uit te leggen, dat ik nauwelijks de essentie kan vatten. Wat is het verschil met Father Christmas (die toch van de Sint afstamt)? Het is echter - de mix van feest, angst en verwachting is aanwezig in alle kinderen en het is allemaal echt en ook behoorlijk onschuldig. De Kerstman is niet echt, dat weet iedereen, maar de Sint?

Tijd tekort

Ik merk dat de tijd vliegt. Het is alweer de tweede helft van november en voor je het weet is het Kerst. Ik weet wel hoe dit komt (denk ik). Er is namelijk nog steeds een hoop in huis te doen en dan zijn er natuurlijk ook de vele kleine en grote verplichtingen die langzaam maar zeker de agenda beginnen te vullen. Voor je het weet is er weer een week voorbij en tot het nieuwe jaar lijken de weekenden zich ook alweer te hebben gevuld met vanalles. Er lijkt wel tijd tekort.

Laatst sprak ik een afrikaanse collega en ik vroeg 'm of het leven in Nederland hem beviel en hij vatte het als volgt samen. Hij zei: Het is prachtig dat hier alles werkt, ik heb electriciteit 24 uur per dag, de trein is prachtig, de wegen zijn prachtig. Alles gaat goed, maar als ik met mijn buurman wil praten moet ik mijn agenda trekken om een afspraak te maken over zes weken ...

Een prachtige samenvatting. Helaas is dit hoe het werkt in Nederland. Iedereen is druk met zijn kleine ditjes en datje en ik dus ook. Ook bij ons ligt de agenda op tafel en als iemand belt, dan hebben we over een week of zes een gaatje. Ik ben dus alweer helemaal ingeburgerd.

Welvaart

Laatst vroeg iemand mij nog wat mij het meeste opviel bij terugkomst en natuurlijk dacht ik daarbij direct aan veel van de dingen waar ik al eerder over schreef; het gesleep met kinderen, het debat rond Wilders, het weer, het georganiseerd zijn, het doelmatige landschap, de enorme hoeveelheid meningen ... Maar toen viel me op dat ik een ding nog niet genoemd had: de enorme welvaart in dit land. We mogen dan misschien klagen, maar met zijn allen hebben we het over het algemeen wel heel erg goed; bijna alle auto's zijn zo goed als nieuw, de huizen goed onderhouden en comfortabel, de winkels puilen uit en er zijn eindeloos veel voorzieningen (je kunt het zo gek niet verzinnen!).
Wij Nederlanders weten niet half hoe rijk we het hebben, en toch klagen we een hoop! Wonderlijk!

Sint Maarten

Een gewoonte in Nederland die mij nog steeds zeer na aan het hart is is het Sint Maarten lopen. Elf november is het meestal slecht weer en dat geeft een extra dimensie aan het langs de deuren gaan van die kinderen waarvan de helft nog niet doorheeft wat nu eigenlijk de bedoeling is. Ze moeten er namelijk wel iets voor over hebben! In weer en wind met verwaaide lampions en koude jatjes gaan de echte doorzetters tot het uiterste om een zak vol snoep te scoren. En het liefste met een zo kort mogelijk liedje, want er is nog zoveel meer snoep te halen! 'Sint Maarten-Sint Maarten, de koeien hebben staarten ... ' Helaas zie je de echte lampionnen met kaarsjes niet meer. Want wat is er nog meer 'St. Maarten' dan een uitgefikte lampion?

Zoals ik al schreef - ik vind het leuk en het is allemaal wat onschuldiger dan het wat gemaakte commerciele feest rond Halloween. Gelukkig slaat dat niet helemaal aan in Nederland. Laten we het gewoon maar bij wat lampions houden!

Storm

Met storm is Nederland op zijn best. Hoor de wind waait door de bomen!

Mijn hart springt op als ik op de radio hoor dat dijkbewaking is ingesteld. Ook gaat voor het eerst de Maeslantkering dicht (bij naamgeving hebben we altijd moeite met spellen ...). Tot nu toe was dit proces alleen in Madurodam bewonderen geweest.

Storm geeft Nederland iets 'heroisch' - met daarbij ook nog die wolkenluchten, die meestal het mooiste zijn van het landschap.

Cynische burgers

Het feit is dat er zoveel cynische bestaat over de overheid in Nederland is een van mijn grotere verbazingen bij mijn terugkomst in NL. En dat terwijl Nederland een van de best lopende landen ter wereld is. Treinen rijden meestal op tijd, de wegen zien er prima uit en je moet wel heel erg flink je best doen om honger te leiden (ook al zijn er 'zielige' mensen die klagen dat je met een ton inkomen niet rond kunnen komen en daarom alleen maar uit arren moede aan het einde van de maand op een credit card uit eten kunnen gaan ...).

Toch heerst er wantrouwen en is zo'n 30% van het electoraat op zoek naar 'eerlijke' taal a la de SP of 'Trots op Nederland' en wordt de rest van de politiek met termen aangeduidt als 'zakkenvullers' enzo. Zoals ik al zei - dit verbaast me. Echte schandalen komen nauwelijks voor, echte extreme pers is er ook al niet (zoals de Sun in Engeland die dit soort gedachten redelijk aanwakkert) en met het inkomen van een Balkenende kan je onze ministers toch nauwelijks zakkenvullers noemen (zeker met de uren die ze maken en de verantwoordelijkheid die ze hebben ...).

Hoe komt dit dan? Ik weet dat Nederlanders klagers zijn (het kan altijd beter), maar cynisme en klagen zijn twee verschillende dingen. Hoe komt dit dan? Laat ik toch proberen wat te analyseren:

• Traagheid in ons systeem - ik schreef al eerder over de grote projecten die allemaal lijken uit te lopen of te mislukken. Van HSL tot A4 verbreding lijkt de overheid niet in staat op tijd de grote dingen te kunnen doen - dit komt natuurlijk het vertrouwen niet ten goede, maar dit hebben we zelf democratisch op onze nek gehaald, door procedure op procedure te stapelen
• Ons compromis model - uiteindelijk is alles wat in Nederland besloten wordt het resultaat van een compromis (ik haat het woord 'polderen', maar dat is een beetje het modewoord wat dit beschrijft). Na het ellenlang overleg is er altijd wel een middenweg waar niemand meer echt tegen is, maar waar ook niemand echt voor is. Dit is de 'gulden' middenweg en dat zorgt ervoor dat alle belangen meegewogen zijn, maar dat zorgt er ook voor dat niemand zich meer in de 'vooruitgang' herkent (gaat het te langzaam?)
• Het geloof in de maakbare samenleving - veel Nederlanders denken echt dat alles maar maakbaar is - tegelijk iedereen gelukkig maken is blijkbaar een wens en als de overheid dit niet kan ... Vooral de SP is een groep die veel misbruik maakt van dit soort gevoelens - stuur gewoon al het geld naar de minima enzo en dat is alles beter ...
• Het feit dat tegenwoordig iedereen die een mening heeft (iedereen dus) gehoord moet worden. Alleen begrijpt niet iedereen dat gehoord worden niet hetzelfde is als gelijk krijgen. Dankzij dit cynisme zullen referenda dus ook niet gaan werken. Om gehoord te worden stemmen mensen liefst tegen en dan verdwijnt dus de afgewogen beslissing.
• En helaas ... als laatste feit is men toch meer geinteresseerd in Idols ofzo, en dat komt het begrip voor al het bovenstaande niet ten goede!

De Rita's, SP'ers en PVV'ers spelen in om deze onvrede, maar zullen niet gauw op het pluche hun woorden in daden kunnen omzetten, want compromissen sluiten is niet hun core-business. De SP besloot niet voor niets af te zien van deelname aan het huidige kabinet. En niet voor niets is de LPF ter ziele ...

Waarschijnlijk trekt de bui wel weer over (ook al zijn we van het lid Verdonk nog niet af ...)

Kinderfeestje

Een van de dingen waar ik bang voor was voor mijn terugkeer naar Nederland was de verplichte gezelligheid rond verjaardagen en feestdagen. Acht jaar buitenland had de luxe dat ik me hieraan kon onttrekken. Maar goed, we hadden nu dus ook ons eerste kinderfeestje weer op vaderlandse bodem en moest het gevreesde Nederlandse verjaardagspartijtje toch georganiseerd worden.

Fase 1 - het bezoek van zo'n vier-vijf kleuters bij ons thuis. Dit ging goed. Koekhappen, eierenrace en cake versieren doen het gelukkig nog altijd prima en de kinderen blijken toch minder verwend dan gevreesd. Het is dus toch nog niet nodig om een professioneel bedrijf hiervoor in te schakelen ...

En dan Fase 2 - de familie visite. Ook dit bleek wonderwel te werken. Ik had de angst voor het elkaar aanstaren in een kringetje (in November kan je niet naar buiten, dus ...), terwijl wij met de taart en koffie moesten rennen. Maar iedereen wist zich toch al snel te verspreiden en alles liep toch redelijk vanzelf. Waarschijnlijk werkte het om iedereen tegelijk te laten komen!