Het Islam debat

Hetgene wat het meest veranderd is in Nederland is het debat dat ontstaan is over de Islam. Tien jaar geleden was het nog 'not done' om iets negatiefs over moslims te zeggen en nu weet zelfs een gek die in de kamer gekozen is de voorpagina te halen met de opmerking om de Koran te verbieden. Dat dit gezegd wordt, OK, we leven in een democratie. Dat zo iemand gekozen wordt, dat is al meer een wonder, maar dat er kranten zijn die dit op de voorpagina plaatsen, dat is eigenlijk het grootste wonder.

In de jaren tachtig werd Janmaat nog gewoon genegeerd door kamer en media en was een debat als dit geen issue. Maar nu wordt de schijn gewekt dat meneer Wilders steeds als eerste aan zet is. Ik zou zeggen gewoon negeren dus en dan houdt het vanzelf wel op, want iedereen weet dat zo'n man alleen maar blaat en weinig wol heeft.

Het debat zelf (over de Islam) is natuurlijk zonder al het geschreeuw wel interessant. Hoever moet je dingen toestaan die in strijd zijn met de fundamenten van je rechtstaat? Hier paal en perk aan stellen is nodig, maar dan wel zo dat er niet hele bevolkingsgroepen worden gemarginaliseerd, want tenslotte zijn 9 van de 10 moslims ook gewoon gematigd. De Koran verbieden heeft dus geen zin, maar extremistische uitspraken kunnen wel gezien worden als het aanzetten tot haat, of erger. Laten we dus beide extreme kanten van het debat marginaliseren en de consensus van het midden opzoeken.

Kinderen en Logistiek

Wat me zo opvalt aan het leventje van veel van mijn leeftijdsgenoten is dat er nogal wat logistiek te regelen valt. Heen en weer naar het werk, de kinderen naar school of zwembad, en dan de opvang in een andere wijk, etc. etc. En iedereen rent zich rot en doet alsof het doodnormaal is. Het is vooral een wonder hoe iedereen toch alles min of meer op tijd weet te doen. Petje af. Maar hebben we nog tijd voor iets anders?

En dan denk ik ook maar eens wat de impact is van het wisselen van baan. Vaak betekent dat dit ook het logistieke schema vooral overhoop haalt en een scheiding is dan nog erger. De manier om je mensen dus vast te houden is dus om een kinderopvang te regelen. Met de wachtlijsten elders betekent het dus dat je werknemer nooit meer bij je weggaat!

Mag het een kwart procentje meer zijn?

Prinsjesdag is altijd het hoogtepunt van het parlementaire jaar in Nederland en het valt me altijd op hoe kneuterig het steeds weer is. Natuurlijk is het meeste nieuws alweer uitgelekt en natuurlijk zijn de te verwachten standpunten alweer duidelijk.

Het toppunt is altijd weer het koopkrachtplaatje, of met andere woorden - hoe jij en ik er op voor dan wel achteruit gaan. Dit keer is de inzet van de discussie een kwart procent. De messen worden geslepen en de oppositie op rechts en links warmt zich al op. Hoe zou het toch kunnen dat we - net nu het zo goed gaat - er een kwart procent op achteruit zouden gaan! (dit heet trouwens anti cyclisch beleid en normaal is dat een goed ding). Ik reken even mee. Stel u verdient 50k bruto - laten we zeggen dat u daar zo'n 30k aan overhoudt. Een kwart procent hiervan is ... 75 Euro!! Een keer uit eten en u bent het kwijt. Dus ik kan me zo voorstellen dat dit nu op die 20k belasting die u al betaalt niet zo'n hele schok is. De recente fluctuatie van de beurs was waarschijnlijk meer een zorg. Vooral omdat er met dit geld toch wel het een en ander mee wordt gedaan! Waar een klein groot in kan zijn.

Klein nieuws

Soms duikt het nieuws plotseling op. Een klein menselijk bericht dat dagenlang voorpaginanieuws wordt. Zo ook nu met 'onze' guerillastrijdster, Tanja, in Columbia. Groot was de verbazing toen een dagboek van het nederlandse meisje in een kamp van de FARC werd aangetroffen. Plotseling wordt een ver weg gelegen conflict een beetje meer bekend, door een menselijk gezicht, iemand waarmee we ons kunnen identificeren.

Stiekum lijken we jaloers op het idealisme, de durf om voor een 'goed' doel te vechten en vragen we ons af of wij dat eigenlijk ook zouden moeten doen. Verwonderd vragen we ons af of het het waard is om het comfortabele leven in NL op te geven voor dagmarsen en geweld.
Ook maken we ons zorgen - het is toch maar een meisje daar tussen die ruige drugsbaronnen ...

Plotseling is het kleine landje een beetje groter. Alsof we onze eigen Che Guevara hebben ... Een heldin. En zo toont Nederland zich toch weer op zijn smalst. We zijn op zoek naar helden, om ons bestaan weer wat meer kleur te geven. Elke strohalm helpt daarbij. Tanja, bedankt!

Verzekeren

Als Nederlander dien je verzekerd te zijn, dat is natuurlijk verstandig, maar ook onderdeel van onze cultuur. En automatisch heb ik de ene na de andere verzekering afgesloten. Voorzichtig besloot ik toch maar eens terug te kijken om te zien wat ik al had, en toen schrok ik ...

• ziektekosten zijn natuurlijk verplicht, dus die heb ik - maar ook daarbij de optie voor de tandarts, wel of geen eigen risico, 1, 2, 3 of 4 sterren, ga zo maar door
• reisverzekering, heb ik die nog wel nodig?
• inboedelverzekering, moet toch ook wel
• glasverzekering, is er makkelijk bij
• WA, is toch niet zo duur
• autoverzekering, ook verplicht (en dan maal twee). Had ik de inzittenden nu ook meeverzekerd?
• rechtsbijstand, want de samenleving juridiseert
• ...

Ga zo maar door. Het lijkt wel als je in het leven continu voor verrassingen komt te staan waar je tegen verzekerd dient te zijn. Een paar tientjes per maand en een grote klap zit er niet meer in. Daar kan je toch geen nee tegen zeggen zou je zeggen, maar met zo'n lijst begin je toch te denken. Misschien moet ik dat maar niet doen. Dit is weer een onderdeel van het opstarten in Nederland. Voor ik het weet merk ik het niet meer.

De weg kwijt in regelland

Nederland is ook een land van regels. Ik verbaas me al jaren hoe sommige infrastructuur projecten soms wel twintig jaar of meer discussie opleveren ...

Denk aan de A4 tussen Delf en Rotterdam - het dijklichaam ligt er al heel er lang. In alle plannen wordt er rekening mee gehouden. Het is voor iedere leek duidelijk dat er een missing link ligt tussen Delft west en de Benelux tunnel. Ook weet iedere leek dat het Klein Polderplein weinig meer kan hebben dan nu al het geval is. Toch moet na al die jaren van studie toch nog onderzocht worden of een verbreding van de al volle A13 soelaas biedt ... Jaren verder zal dan toch het plan wel weer op iets anders sneuvelen, want er zijn regels genoeg om procedure fouten te kunnen maken.

Een mooi voorbeeld van dit laatste is de A4 verbreding bij Leiden. Iedere leek begrijpt dat de nr 1 van de file top 10 een probleem is voor vele duizenden mensen inclusief de omwonenden die van de uitlaatgassen van de filerijders mogen genieten. Toch kon de al goedgekeurde verbreding er niet komen vanwege een schone lucht richtlijn. Het is duidelijk wat de principes zijn van Milieudefensie, maar het milieu belang dienen ze hier niet mee.

Eigenlijk is het nog een wonder dat er uberhaupt een hoop asfalt ligt!

En toch is het frustrerend. Hoe kan je nu als burger vertrouwen krijgen in een overheid die zo complex in elkaar zit dat elke slagvaardigheid is verdwenen? Hoe kan het dat door 'regeltjes te neuken' ieder idee tegengehouden wordt?

En als dan een keer een project er wordt doorgedrukt - zoals de Betuwelijn (ik begrijp nog steeds niet hoe dat gelukt is) dan blijkt er weer een dusdanig stel domme keuzes gemaakt te zijn dat er na de opening geen trein rijdt! (mbt de beveiliging, maar voor mbt het boemelspoortje in Duitsland!). En daar is dan weer niemand verantwoordelijk voor.

Nee, ik ben even de weg kwijt in regelland, maar misschien dat er ooit nog iemand komt die hier iets aan kan doen ... Tijd voor een minsterie van Deregulering.

Weer of geen weer?

Ruim twee maanden ben ik alweer terug in Nederland en ik heb welgeteld twee dagen boven de vijfentwintig graden meegemaakt. De rest zit rond de 20 +/- 2 graden. Dit was zomer ...
Eerst vond ik het wel lekker - de frisse lucht, het groen, de wolkenluchten. Maar na twee maanden straalstroom over Nederland met front na front vrees ik dat ik nu aan het begin van de herfst mee ga doen met de gemiddelde Nederlander en ga klagen, vooral omdat ik weet dat vanaf nu het niet beter zal worden - het is september. Tijd om de verwarming aan te zetten!

Nu is het ook duidelijk waarom iedereen al zijn kleren uitgooit op het moment dat er een straal zon is. De vitamines D moeten worden opgeslorpt, want als je even het moment mist, dan moet je een winter door zonder deze extra boost.

Toch wil ik niet alleen klagen. Het weer geeft ook een extra dimensie aan het land, want eigenlijk zijn de wolken in Nederland het meest dramatische aan het landschap. Dat doet het gebrek aan andere dramatiek snel vergeten.

Nederland op slot

Een ding om aan te wennen is dat Nederland op slot gaat - door de week na zes uur en op zondag de hele dag. In Londen was ik gewend aan de 24-uurs Asda en ook elders kon je altijd wel als je het echt nodig had iets kopen op zondag, maar in Nederland moet je daarvoor wel heel erg je best doen.

Opeens moet ik weer plannen. Ik ben aan het klussen en heb niet de juiste maat schroef - pech gehad; op zondag moet je dan gewoon stoppen. Onverwacht bezoek - pech gehad; dan maar even geen lekkere koek bij de koffie. Op zich is dat natuurlijk allemaal niet erg. Het betekent gewoon alleen dat je wat meer moet plannen en wat meer voorraad hebt.

Op zich heeft het ook wel wat. Het land is op slot - verplichte rust - even geen file draagt vast bij aan onze zieleheil. En natuurlijk is de achterliggende socialistische gedachte (bescherming van de kleine middenstander en de gewone burger om dan geen uren te hoeven draaien) ook wel nobel.

Toch is het moeilijk een link te leggen tussen het moderne karakter wat Nederland probeert uit te stralen en de ietwat archaisch ogende rust op de zondag. Is dit nu een dynamisch land waar een hoop gebeurd? Laten we maar hopen dat dit opladen van de batterij de effectiviteit de rest van de week ten goede komt!

Komkommertijd

De afgelopen twee maanden was het niets met wat er te koop was in de kiosk. Ik had uitgekeken naar de dikke zaterdagkrant met veel katernen, maar in juli en augustus was het verschil tussen de gratis Metro en de Volkskrant bijzonder klein. De enige reden nog om een abonnement te nemen is dat de krant dan 's ochtends voor het ontbijt op de deurmat valt ...

Voor de rest was er weinig. De topper was natuurlijk Bokito's terugkeer breeduit op de voorpagina, en als afsluiter van het komkommerseizoen het editen in Wikipedia door Mabel van het artikel over haarzelf. Allemaal top-journalistiek en voor de rest weinig inhoud. Waar een klein land groot in kan zijn.

Gelukkig is het nu weer september en is de zaterdagkrant weer veranderd in een feest met veel katernen. Eindelijk het soort nieuws wat ik verlangde.