Thuiskomen

De beste manier om je op een plek na een verhuizing thuis te voelen is door eens op vakantie te gaan. Het klinkt als een paradox, weggaan lijkt namelijk op weglopen, maar het is een prima recept. We zijn net een weekje in Frankrijk geweest en toen ik weer in ons huis stapte voelde ik me meer thuis dan daarvoor. Begint het dan nu al te wennen in Nederland?

Emancipatie [2]

Ik schreef al over de discussie dat men in Nederland het liefst de Niet Uitkerings Gerechtigde moeder (de 'Nugger') met een flinke schop onder het achterwerk aan het werk wil zetten, terwijl ikzelf geloof dat het fijn is dat we deze keuze kunnen maken. Toch is er nog een dimensie aan deze discussie. Het is namelijk niet geheel waar dat men massaal thuis wil zitten, alleen hadden de Opzij en het Sociaal Cultureel Planbureau dat nog niet geheel ontdekt. Die ontdekking kwam pas na de wet op de BSO (buitenschoolse opvang). De toeloop die op betaalbare opvang ontstond is dusdanig massaal dat dit nu een duidelijk bewijs begint te worden dat men toch niet zo 'lui' is als men wel alom schrijft.

Zoals ik al eerder schreef is het namelijk zo dat we allemaal best kunnen rekenen. Ga je echt meer werken als dat geen stuiver oplevert? Betaalbare opvang blijkt dus wel een antwoord op de vraag hoe meer arbeidsparticipatie te bereiken is. En het mooie is dat dit dus nog meer keus oplevert - als het eenmaal helemaal gaat werken! En daarnaast levert het ook nog een hoop banen op.

Emancipatie

Soms vraag ik mezelf wel eens af of feministen een hekel hebben aan vrouwen. Vooral als je de Opzij leest, dan zie je namelijk regelmatig berichten over dat een vrouw pas echt meetelt als je ook mee wil doen aan de race naar de top. Massaal moeten de vrouwelijke medemens door dat glazen plafond heen breken en als je dan het lef heb omdat niet te ambieren, dan wordt je als vrouw direct als lapszwans neergezet.

Gelukkig kan de Nederlandse vrouw kiezen en ook al voelen ze zich wel een beetje schuldig nadat Ciska Dresselhuis hun de les heeft gelezen, maar dat gevoel smelt vrij snel weg als de kinderen weer de aandacht vragen!

De situatie in Nederland is zo dat de vrouw kan kiezen en dan kiest men dus voor part-time. Is het niet prachtig om een aantal dagen te werken, en dan ook nog de gewenste kinderen te kunnen zien. Dit is emancipatie! Kunnen kiezen. En dat doet men dan ook. Vooral omdat iedereen begrijpt dat meer werken er niet toe leidt dat de gemiddelde koopkracht omhoog gaat. Vol lof ben ik dan ook over het blad 'Lof' - een nieuw blad dat breekt met alle drama verhalen van overwerkte moeders en glazen plafonds. Dat is meer de realiteit!

Eigenlijk zijn de mannen gewoon minder geemancipeerd. Die kiezen nog steeds voor full-time, een grotere auto, ... (of is dat ook een keuze? en daarom dus ook een vorm van geemancipeerd zijn - blijkbaar kiezen mannen eerder voor werk en vrouwen eerder voor het combineren van werk en zorg. Mannen en vrouwen zijn verschillend. Vive le difference, en dan is dus iedereen gelukkig).

Gaastra jassen

Het was weer weekend en 'de Nederlander' trok er weer massaal op uit. Heb je ze gezien al die Gaastra jassen (ik heb er ook een!), heb je gezien die blozende peuters bij moeders achterop, op allerlei maten fietsjes, in Bugaboos, of met ander sportief recreatiespul? (hebben wij natuurlijk ook!). De pannenkoekenhuisjes puilden uit en de speeltuinen met verantwoord houten speelgoed ook. Het is duidelijk als het zonnetje schijnt is Nederland op zijn best en als we er dan met zijn allen uitzien alsof we zo een regatta gaan zeilen voelen we ons helemaal OK!

Nogmaals over kranten

Als ik zo terugkijk ben ik niet altijd even positief geweest over het nieuws. En natuurlijk is er een hoop prietpraat in de media; Mabel-wiki, onze Truus op guerilla in Columbia, en natuurlijk recentelijk de ophef over de Nederlandse identiteit (vooral Maxima's koekje bij de koffie ...). Dit hou je altijd en op dit vlak steken de Nederlandse kranten toch nog altijd niet al te slecht af bij bijvoorbeeld de Britse pers. Ook al vind ik het woord 'PC Hoofdt tractor' niet echt een woord die in een serieuze krant gebruik dient te worden (toch 'sierde' dat woord de voorpagina van de Volkskrant vorige maand).

Wat ik kwalijker vind en dat schreef ik al eerder, is dat de kranten ook een serieus platform voor Wilders cum suis bieden en aanzetten tot modieuze en tendentieuze berichtgeving. Hoe kan je nu iemand een voorpagina brede kop bieden die waanzin verkoopt? (over de Koran verbieden) Gewoon behandelen in een kwart kolom op pagina 20.

Maar dat is eigenlijk de enige echte kritiek, want ondanks alle prietpraat en de verwarring over de Islam is het krantenlandschap in Nederland wel prettig. Net als de gemiddelde Nederlander zijn de verschillen niet zo heel erg groot en is over het algemeen de toon gematigd. En wat vooral prettig is (voor iemand die uit een land arriveert waar geen kritiek in de krant staat) is dat hier sprake van een heus debat over allerlei zaken. Goed en minder goed onderbouwd wordt er aardig wat afgeschreven voor en tegen zaken in allerlei nuances en dat maakt het lezen van de krant een prettig tijdverdrijf.

Treinen

Tot nu toe heb ik qua verkeer en vervoer eigenlijk alleen nog maar over 'asfalt' geschreven en daarmee doe ik groot onrecht aan het spoorwegennet in Nederland, want de trein verdient namelijk toch wel een lofzang.

Laat ik beginnen met iets triviaals - ik vind het namelijk mooi dat de treinen in Nederland zo'n lekkere felgele kleur hebben. Ik vind het dan ook een prachtig gezicht als ik zo'n geel-blauwe slange in de verte door de groene weilanden zie gaan. En dan nog iets - het is toch ook prachtig om bovenin zo'n dubbeldekker het landschap aan je voorbij te zien trekken?

Wat me ook enorm meevalt is hoe vol de treinen zijn. Ze zijn goed gevuld, maar ook weer niet te gek. Ga maar eens naar Londen of Parijs in de spits en je bent als een sardine in een blik. In Nederland staan ook wel wat mensen en sommige trajecten zijn toch wel druk, maar de overgrote meerderheid zit. Met de stiptheid lijkt het ook wel mee te vallen, maar we wachten natuurlijk nog op dat de bladeren weer gaan vallen ... (hetgeen de NS toch elk jaar weer verrast).

Op de dagen dat ik met de trein reis merk ik hoe ik met een gratis krant kan ontspannen, in plaats van de stress van het verkeer te moeten ondergaan. Het is fantastisch dat zo'n systeem bestaat. Nadelen zijn er natuurlijk ook - ik doe er langer over dan met de auto en ik moet toch altijd weer rennen, maar afgezien van dat is het een prachtige service en geniet ik er van dat ik er weer gebruik van kan maken.

De Nederlander bestaat niet

De voorpagina van de Telegraaf meldt dat de Oranje verenigingen over Maxima heen gevallen zijn. Ik wist niet dat dit mogelijk was (want zij was toch de redding van de monarchie?). Sterker nog dit is groter nieuws dan het haar van Wilders of de beveiliging van Ayaan. Maxima heeft namelijk geconcludeert dat de Nederlander niet bestaat en de WRR is het met haar eens.
Het is bijna als een schilderij van Magritte - ceci n'est pas une pipe. Er zijn namelijk toch wel een paar miljoen mensen 'Nederlander' en die voelen zich opeens een beetje in hun al dan niet bestaande identiteit aangetast.

Gek genoeg kon ik zelf wel in het buitenland meestal Nederlanders van een afstand herkennen. De vraag is alleen waarom? En dan kom je in een grijs gebied van classificatie en archetypes en dat is een gebied waar heel wat wetenschappers eeuwen meebezig zijn; in de psychologie, statistiek, biologie, geologie, informatie management, etc. overal kom je dit probleem tegen en dan zie je vaak dat het moeilijk is grenzen te trekken, of sterker nog, dan zie je dat mensen verzanden in details die er vaak niet toe doen.

Zo stond er vanochtend een komisch bedoelde test in 'De Dag' die ook dit probleem van 'de Nederlander' op een ludieke wijze duidelijk maakt. Je kan namelijk op vele manieren mensen in hokjes stoppen en dan kom je al snel tot de conclusie dat 'het archetype' van het supertype niet bestaat. Wat is de overeenkomst tussen een rijke VVD-er uit Wassenaar en een bijstandsmoeder uit Spangen? Niet veel, en toch zijn er dingen die je uit de hele verzameling Nederlanders naar boven kan trekken die iets van die 'volksaard' tekent. Alleen is dit niet in een makkelijk stel attributen te vangen. Dit is al niet makkelijk voor veel simpelere verzamelingen (wat is het archetype van een stoel?), dus laat staan voor 16 miljoen individuen van 0 tot boven de honderd jaar oud.


Toch herken ik zo een aantal dingen - en ik hoef alleen maar de laatste 3 maanden blogs door te gaan om er een aantal boven tafel te halen. Laten we het 'veel-voorkomende-eigenschappen' noemen, of 'gedeelde-algemene-waarden' - hier zijn er enkele:

• functioneel - we houden over het algemeen van strak en zo richten we dan ook het land in (en daarom zijn de Ikea's ook populair) - de uitdrukking 'doe maar gewoon dan is het al gek genoeg' hoort hier ook bij - en als het dan ook nog goedkoop kan - des te beter!


• mondig - we hebben altijd wel een mening, en moeten ook gehoord worden. Dit leidt ook tot die overloze overleg cultuur die we hebben. Ik hou niet van het woord 'polderen', maar dat is wel iets wat erbij hoort. Ook moet er ruimte zijn voor iedere mening en daarom hebben ook extreme meningen vaak nog wel een platform.


• arbeidsethos - werk geeft status en vooral als dit iets oplevert. Zelfs op politiek niveau houdt men van analogien zoals de 'BV Nederland' en 'VOC mentaliteit'


• truttig - eigenlijk zijn we ook tamelijk braaf, zoveel echt gekke dingen komen niet voor (en anders isoleren we dit wel op een afwerkplek)


• hedonistisch - we genieten graag, vakanties, terrasjes, tuin-inrichtingen, verwen-beauty farms - het doet het allemaal goed


• risicomijdend - bijna iedereen heeft meerdere verzekeringen, spaart en weinigen houden ervan om hun nek al te ver uit te steken


• massaal individualistisch - we houden eigenlijk niet van groepsgedrag en denken dat we allemaal individuen zijn, maar tegelijk doen we wel massaal hetzelfde ...

OK - ik weet dat dit niet DE nederlander beschrijft, maar ik denk wel dat velen meer dan de helft van deze dingen zullen herkennen. Als je naar Frankrijk, India, Italie of China gaat zijn deze dingen anders, of zijn gewoon niet direct in de top 10 te vinden en om die reden is dit denk ik toch wel een soort beschrijving van de 'volksaard'.

Mooi weer!

En plotseling is de nazomer aangebroken en is Nederland op zijn mooist. In het zonnetje, op het terras recreeert men er op los. Diepe kleuren, van herfstbladeren tot het frisse groen van het gras vormen het decor - en Nederland is gelukkig, want iedereen laadt de batterij weer op voor nog een lange winter die gaat komen. Het leven is zo slecht nog niet en daarom 'pluk de dag'. Het is duidelijk dat vele Nederlanders met mij dit doen. Het zijn slechts een paar zonnestralen, maar het is duidelijk feest.

Braaf

Terwijl in de krant het debat voorwoedt over de Islam, de wereld zich zorgen maakt over 'Global Warming' en de junta's in Birma en Sudan weer flink wat mensen om zeep helpen, leeft Nederland prettig verder. Vooral als ik zo 's avonds door de wijk loop en iedereen in zijn nette woninkje zie zitten, met een krantje of voor de TV, het huis opgeruimd, wat spulletjes van de Blokker voor het raam en vooral niets dat de burger tot onrust brengt in het vizier, bedenk ik dat we eigenlijk wel een heel erg braaf landje zijn. En daar is natuurlijk weinig mis mee. We scoren hoog op de lijst met gelukkigste landen, we zijn rijk, leven in relatieve vrijheid en hebben een hoge levens verwachting.
Dus waarschijnlijk is dit het recept; val elkaar niet lastig en creeer je eigen cocoon en de wereld is weer een beetje gelukkiger ...

Hoorzitting

Interessant in Nederland zijn de eindeloze procedures rond de aanleg van nieuwe infrastructuur. Inspraak, milieu effect rapportage, touwtrekken met eindeloze hoeveelheden overheden, belangen organisaties, etc. Het hoort er allemaal bij.

Omdat ik nu ook weer terug ben in Nederland leek het mij wel aardig om een onderdeel te worden van zo'n process. Hoe gaat dat nu eigenlijk? Nu dat is heel makkelijk. 1) Je volgt de plaatselijke krantjes - daar staat altijd wel in wat er in en om de gemeente gebeurt. 2) vroeg of laat komt er dan wel een hoorzitting (of zoiets) van de gemeente en dan moet je daar naartoe 3) en de rest gaat vanzelf.

Je komt in een kneuterig zaaltje waar een vrijwilliger de koffie schenkt (met cake!) en al snel zal iemand omstanding met wat Powerpoint slides proberen uit te leggen wat precies de varianten zijn die besproken worden. Al snel zal dan ter sprake komen hoe er met inspraak omgegaan wordt en of er ook al allerlei beroepsprocedures lopen ...

Het is een ware vertoning. De gemeente doet zijn best om vooral te laten zien dat ze het best voor hebben met de burgers. De ambtenaren van ruimtelijke ordening zullen de prachtigste onleesbare kaartjes tonen van de 100 manieren waarop je tegen het plan kan aankijken (ecologisch, economisch, verkeerstechnisch en ga zo maar door). En uiteindelijk zal de vloer gegeven worden aan een verontrustte burger die op het geplande trace woont en hoopt om 'planschade' te kunnen claimen. Het is beter dan televisie ... en daarom is het dan ook fijn om in een democratisch land te wonen.