Emancipatie

Soms vraag ik mezelf wel eens af of feministen een hekel hebben aan vrouwen. Vooral als je de Opzij leest, dan zie je namelijk regelmatig berichten over dat een vrouw pas echt meetelt als je ook mee wil doen aan de race naar de top. Massaal moeten de vrouwelijke medemens door dat glazen plafond heen breken en als je dan het lef heb omdat niet te ambieren, dan wordt je als vrouw direct als lapszwans neergezet.

Gelukkig kan de Nederlandse vrouw kiezen en ook al voelen ze zich wel een beetje schuldig nadat Ciska Dresselhuis hun de les heeft gelezen, maar dat gevoel smelt vrij snel weg als de kinderen weer de aandacht vragen!

De situatie in Nederland is zo dat de vrouw kan kiezen en dan kiest men dus voor part-time. Is het niet prachtig om een aantal dagen te werken, en dan ook nog de gewenste kinderen te kunnen zien. Dit is emancipatie! Kunnen kiezen. En dat doet men dan ook. Vooral omdat iedereen begrijpt dat meer werken er niet toe leidt dat de gemiddelde koopkracht omhoog gaat. Vol lof ben ik dan ook over het blad 'Lof' - een nieuw blad dat breekt met alle drama verhalen van overwerkte moeders en glazen plafonds. Dat is meer de realiteit!

Eigenlijk zijn de mannen gewoon minder geemancipeerd. Die kiezen nog steeds voor full-time, een grotere auto, ... (of is dat ook een keuze? en daarom dus ook een vorm van geemancipeerd zijn - blijkbaar kiezen mannen eerder voor werk en vrouwen eerder voor het combineren van werk en zorg. Mannen en vrouwen zijn verschillend. Vive le difference, en dan is dus iedereen gelukkig).