Jaren geleden was ik in China in een hotel waar een hele muur werd ingenomen door een foto van de Keukenhof - en ik besefte dat ik in al die jaren van mijn leven daar nog nooit geweest was. Wat een schande, want de Keukenhof is voor Nederland wat de Eiffeltoren is voor Parijs en de Grand Canyon voor Amerika ...
Nu meer dan 15 jaar later is het er nog niet van gekomen (het kan altijd nog) en dus dit jaar (bij mijn repatriatie) moest ik dus de bollenvelden zien. Tussen Sassenheim, Lisse en Noordwijk reed ik al snel over te smalle weggetjes langs veel water door een semi-industrieel landschap. Even twijfelde ik - is dit het nu? Grote loodsen, bestelbussen, die voorbij jakkeren, hier en daar een villa en dan opeens bloemen. Veel ligt alweer braak, maar ik zette door en zie dan steeds meer. De kleurenvlakken zijn toch wel indrukwekkend - rose, geel, blauw, rood. Mooi, maar niet direct overweldigend. Het is vooral de felheid van de kleuren en het contrast met de schuren en braakliggende grond die het zo mooi maakt.
Bij Lisse zie ik een heleboel toerbussen, en ik draaide me weer om, want ik besefte dat ik thuis nog het een en ander had te doen. De Keukenhof is dus nog steeds niet gelukt ... Misschien volgend jaar!
No comments:
Post a Comment