Inspraak

Eerder schreef ik al over de ellenlange procedures voor het aanleggen van wegen en andere infrastructuur. Veel vertrouwen levert dit niet op bij de gemiddelde burger, die trouwens tegelijkertijd wel beschermd wil worden door dezelfde regels op het moment dat het de eigen achtertuin betreft.

Nu woon ik niet al te ver van een geplande provinciale weg en omdat deze natuurlijk ook omstreden is probeert de overheid via informatiesessies en dergelijke de bevolking vroeg in het proces te betrekken, om zo (hopelijk) op het eind niet nat te gaan. Gisteren was er een informatiesessie en het leek me wel leuk om daar wat meer van mee te krijgen. Dus ik ging er naar toe!

Ik was voorbereid op een hoop bittere discussie tussen bewoners (tegen) en overheid (voor). Maar dat viel mee, sterker nog, het werd een complete avond vol entertainment. De hele omgeving had zich net in pak gestoken voor koffie met cake en deden gedisciplineerd mee aan de discussie. Gesprekleiders hielden professioneel en onafhankelijk de vaart erin en er was zelfs een cabaretier die de discussie samenvatte in gevatte liedteksten. Een hoofdrol was er voor de mannen met plannen; de alternatieven (geboord onder het spoor, met zijn allen toch maar op de fiets, etc.) . Prachtig.

Wat alleen het schokkende was, dat veel van de (met name regenteske CDA) bestuurders niet uit konden lagen waarom ze dit plan wilden. De zweem van rekenmodellen die waren zijn opgezet met een bepaalde tunnelvisie en problemen die door elkaar werden gehaald of uit hun verband werden gerukt, werd groter en groter. En voor de gemiddelde burger was al snel duidelijk dat hier sprake was van weinig speelruimte voor inspraak. Plotseling werd mij duidelijk dat al die lange procedures er misschien toch niet voor niets zijn. Misschien dat die bescherming toch wel nodig is, en dat daarmee Nederland tot de beschaafdere landen van de wereld behoort? Blijkbaar is politiek in Nederland nog niet zo eenduidig!