Vertrekken

'Partir et a peu comme mourir' - ik weet niet of ik dit goed citeer, maar de strekking is hopelijk duidelijk. Weggaan heeft niet zo leuke kanten. Sommige mensen zullen we nooit meer zien, sommige plekken zullen we nooit meer naar toe gaan. Het is gek om iemand voor de laatste keer te zien of om op een plek voor de laatste keer te zijn.

Hoe neem je afscheid van iets of iemand? 'Enjoy the rest of your life' is zo raar om te zeggen. En hoe vaker ik dit doe, hoe vaker ik verhuis, hoe vaker ik het gevoel krijg dat ik als een soort opportunist door het leven van anderen heen wandel. Vroeger was ik blij als ik weer verder kon - op weg naar een nieuw avontuur. Maar nu verandert dat langzaam en neemt de nostalgie het soms over van de rede. Hoeveel mensen ben ik alweer vergeten die mij hun gastvrijheid en vriendschap hebben aangeboden in een ver of minder ver verleden? Ik weet het niet. Het voelt als iets dat niet aardig is; je bouwt iets op, je 'gebruikt' iemand voor het moment je er bent en dan ga je weer op weg om misschien wel nooit meer terug te keren. Het leven krijgt iets vluchtigs, iets lichts, als een vlinder van bloem tot bloem. Eindelijk begin ik iets van de titel van het boek van Milan Kundera te begrijpen. Is deze lichtheid wel dragelijk?

Ik geloof dat ik er maar niet al te dramatisch over moet doen, want vertrekken en afscheid nemen doen we elke dag. Elke keer een klein beetje; als we boodschappen gaan doen, of gewoon naar het werk. Als je geen afscheid kan nemen moet je de deur niet uitgaan. En als je dan te lang op dezelfde plek zit, of te lang met de dezelfde mensen bent gaan dingen irriteren. Vertrekken is daarom als een reiniging. Een verhuizing is natuurlijk een groot evenement, een waterscheiding en daarom zo zichtbaar en voelbaar, maar het heeft ook zijn goede kanten! Het is als een rituele wassing, waaruit alleen de grootste en beste dingen overblijven. De rest was misschien toch minder waard. Het is niet voor niets dat Moslims in ieder geval een keer in hun leven op Hajj moeten naar Mecca ...

Gelukkig is verhuizen ook een maalstroom. Je wordt er in meegezogen. Er moet zoveel geregeld worden; met eindeloze papieren met steeds weer andere iteraties van dezelfde informatie ... Gelukkig is er geen tijd voor al te lange periodes van reflectie over hoe het was en wat zal komen. De trein staat op het perron en de deuren sluiten. Er is geen tijd voor tranen. De conducteur fluit. Wil je echt de trein missen? Het leven dendert op het spoor voorbij en voor de volgende trein heb je geen kaartje gekocht. Maar goed dat de trein geen gevoelens heeft, anders zouden we nooit verder komen.

Het is dus goed dat we gaan - ook al stemt het nu droevig. We laten een hoop achter, maar verder gaan is beter, want er is zoveel meer. We hebben tenslotte maar 1 leven!